เซซาเร่ View my profile

Recommend

ชมรมลับลับขจัดทอมเจ้าชู้ : งานเข้า ณ ที่เข้าค่าย
 
ตอนก่อน edit เพิ่มรูปวาดไปสองรูปเน้อ เผื่อใครยัังไม่ได้ดู

ฉันไม่เข้าใจในความสนใจของฉันที่มีต่อเขาตั้งแต่วันที่เราเจอกันเป็นครั้งแรกในวันที่ฝนตก
ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมความรู้สึกไม่พอใจถึงได้พลุ่งพล่านเมื่อตอนที่รู้ว่าเขาก็เป็นแค่คนเจ้าชู้อีกคนหนึ่ง
ฉันเริ่มไม่เข้าใจตัวเอง เมื่อเขาคนนั้นเขามาติดพันรุ่นน้องคนสำคัญของฉัน
ฉันเริ่มไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำไมฉันถึงรู้สึกดีใจไม่เต็มที่เมื่อตอนที่เขาทำหน้าที่เป็นคนรักที่ดีกับจูน หรือเพราะฉันรู้ว่าเขาแค่เข้ามาใกล้ชิดเพื่อหาข้อมูล
ทำไมหัวใจฉันถึงได้แล่นโลด ในยามที่มีโอกาสอยู่ใกล้ ในยามที่เขาแกล้งสัมผัส ถึงแม้ตัวฉันเองจะพยายามหาเหตุผลต่างๆนานามากดมันไว้ก็ตาม
แต่เมื่อตอนที่เห็นเขาจูบกับจูน ฉันรู้แล้วว่าอาการแปลกๆที่เกิดกับฉันตลอดมามันคืออะไร
....
.......
ฉันรักเขา....... ฉันหลงรักคนที่ไม่ควรรัก บางที มันอาจจะเป็นรักเมื่อครั้งแรกที่พบกันเสียด้วยซ้ำ
ทำไมคนที่ชั้นรักต้องเป็นนายด้วย ...... ซิน
..........................................................................................................................................................
ในที่สุดวันที่หลายคนรอคอยก็มาถึง วันนี้มีการจัดกิจกรรมเข้าค่ายรับน้องชมรมซึ่งจะมีเป็นประจำทุกปีในช่วงต้นเดือนของเดือนมิถุนายน รถบัสถูกเหมามารวมกันบริเวณหน้าโรงอาหารของมหาวิทยาลัย เสียงจ้อกแจ๊กจอแจของกลุ่มนักศึกษาที่รวมตัวกันเป็นชมรมต่างๆเสียงดังไปทั่วบริเวณ
"เอ้าฮึ้บ!" กล่องกระดาษที่ถูกปิดผนึกไว้อย่างดีกล่องแล้วกล่องเล่าถูกยกขึ้นไปวางด้านใต้ของรถบัส เอ๋ปาดเหงื่ออย่างเซ็งๆ ที่ต้องมาเสียพลังงานแต่เช้าแบบนี้ เนื่องจากคณะที่เขาอยู่ส่วนมากจะเป็นผู้ชายและอย่างที่รู้กันว่าเป็นเพศที่รักษาเวลาเหลือเกิน
"โว๊ย ไอ้พวกรุ่นน้องเวร พวกมันมากันเมื่อไหร่จะสั่งแทงปลาไหลสักร้อยที" คนร่างสูงบ่นพึมพัมๆพลางลากลังอุปกรณ์มาไว้ข้างรถ ก็แหงละงานแบบนี้ต้องใช้กำลังของรุ่นน้องติดแต่ว่า เจ้าพวกตัวดียังไม่มีใครมาสักคน
"เลิกบ่นซะทีน่า เดี๋ยวเช็คของเสร็จจะไปช่วยยกละกัน" คนผมดำพูดออกมาขณะที่กำลังขีดฆ่ารายการบนกระดาษ ตอนเช้าๆแบบนี้ไม่อยากตื่นขึ้นมาเลยให้ตายสิ คนร่างสูงหาวออกมาเบาๆคนที่เป็นความดันต่ำแบบเขาไม่ชอบนักหรอกที่จะยันตัวขึ้นมาเพื่อมาเช็คของและแบกของแบบนี้ แล้วเมื่อคืนก็นอนไม่หลับเสียด้วยสิ
มันไม่ใช่แค่เรื่องหนังสดที่เขาเล่นให้ต้นว่านดูหรอกนะที่ค้างคาใจเพราะเรื่องนั้นเขาได้ทำใจไว้บ้างแล้ว แต่อีกเรื่องที่ค้างคานี่สิ มันสะกิดใจอย่างไรชอบกล
วันนั้นที่เขารอผู้หญิงสองคนนั้นที่ชั้นล่าง เมื่อยาแก้ปวดเริ่มหมดฤทธิ์บาดแผลที่ปวดตุบขึ้นมาทำให้อารมณ์หงุดหงิดเริ่มเข้ามาเยือน คนร่างสูงจึงตัดสินใจที่จะขึ้นไปตามหญิงสาวที่แสนดีที่รับอาสาจะพารุ่นน้องขึ้นไปนอนพักผ่อน เมื่อขายาวก้าวขึ้นมาถึงขั้นบนสุด
"รักพี่ว่านที่สุดเลย"
"อือ พี่ก็รักจูนที่สุดเหมือนกัน"
ร่างสูงหยุดชะงักอยู่ที่หัวบันไดหน้าห้อง หลังจากที่เขาตัดสินใจจะเดินขึ้นมาตามหญิงสาวที่ตอนนี้ควรจะอยู่บนมอเตอร์ไซค์ของเขาได้แล้ว ซินยืนตัวแข็งเพราะภาพและเสียงที่เขาได้ยินในตอนนี้มันทำให้ตกตะลึง
ต้นว่านนั่งอยู่บนเตียงจูนโดยที่หันหลังให้เขา สิ่งนั้นไม่น่าตกใจแต่ที่ตกใจเพราะว่าหล่อนกำลังก้มหน้าลงไปจูบกับผู้หญิงที่เพิ่งจะจูบกับเขามาหยกๆ จริงอยู่ที่ซินรู้ว่าสองคนนี้รักกันมากเหมือนพี่น้องที่คลานตามกันมา แต่จากประสบการณ์เรื่องของเขากับพี่นันท์มันทำให้ยากที่จะคิดว่าสองคนนี้เป็นแค่พี่น้องต่างสายเลือดกันธรรมดาๆ เหมือนกับที่พ่อแม่ป้าสาและลุงรุจน์รู้ความสัมพันธ์ของเขาและพี่นันท์
เมื่อต้นว่านหันกลับมาสบตากับเขา หล่อนคงจะสังเกตุอะไรบางอย่างได้สายตาแข็งกร้าวนั่นถึงได้ถูกส่งมา ผิดกับคนรักจำเป็นที่นอนอมยิ้มแก้มแดงอย่างมีความสุข
"ฮึ มาตูช่วยยก" คนที่ทำหน้าที่ตรวจเช็ควางสมุดลงแล้วไปยกลังที่ใส่ของไว้เต็มเปี่ยม ตอนนี้เขารู้สึกอยากใช้แรงงานเพื่อระบายความหงุดหงิดเสียจริง
....
.......
"นี่เงียบๆกันหน่อยจ้า ขอพี่เช็คชื่อแปปนึงนะค่ะ" สาวสวยโบกมือสูงๆเพื่อให้ฝูงนักศึกษาที่แต่งกายในชุดไปรเวทซึ่งกำลังคุยกันน้ำลายแตกฟองด้วยความตื่นเต้นได้เงียบลงไปบ้าง สาวสวยในลำลองขาสั้นสีขาวขานรายชื่อรุ่นน้องทีละคนจนครบ
"เดี๋ยววานช่วยกันขนของขึ้นรถหน่อยนะคะ พี่จะไปส่งรายชื่อสักหน่อย" ต้นว่านติ๊กรายชื่อสุดท้ายแล้วบอกกับพวกจูนและคนอื่นๆซึ่งรับหน้าที่เป็นสตาฟจำเป็น  ซึ่งเหล่ารุ่นน้องก็ขยันขันแข็งช่วยกันเป็นอย่างดีถึงแม้มีบางคนที่ไม่ใช่สตาฟก็ตาม สาวสวยยิ้มละไมในความน่ารักของเด็กสาวทั้งหลาย
"อาจารย์นพค่ะ ชมรมวารสารศาสตร์มากันครบแล้วค่ะ" ต้นว่านเดินเข้าไปหาอาจารย์ผู้ชายประจำคณะเทคนิคคอมพิวเตอร์ซึ่งตอนนี้รับหน้าที่เป็นครูผู้ดูแลกิจกรรม 
"โอ้ มากันครบแล้วหรอ ดีจังเลยนะ ผิดกับเจ้าพวกลิงทะโมนคณะครูเลย ป่านนี้ยังมาไม่ถึงสิบคน" อาจารย์หนุ่มรับกระดาษรายชื่อมาพลางอดบ่นเสียไม่ได้ เขาหันหน้าไปทางรถบัสประจำคณะเทคนิคคอมซึ่งมีเพียงรุ่นพี่ไม่กี่คนกับรุ่นน้องสามสี่คนที่เพิ่งจะลากสังขารมานั่งหลับอยู่ข้างๆรถ "ไอ้เจ้าพวกที่เหลือคงจะมาถึงห้านาทีสุดท้าย ไม่ก็สายไปสิบนาที คอยดูเถอะจะให้วิ่งตามขึ้นรถเองซะให้เข็ด"
ต้นว่านหัวเราะเบาๆ พร้อมกับมองตามอาจารย์หนุ่ม เธอเห็นเอ๋ที่กำลังยกของไปบ่นไปและ คนคุ้นตาที่ตอนนี้กลับมาใส่ชุดดำสนิทเหมือนเดิมอีกแล้ว รอยยิ้มเมื่อครู่จางหายไปจากใบหน้าของหญิงสาว หล่อนกล่าวขอตัวแล้วเดินห่างจากอาจารย์หนุ่มออกมา
'นายจะปิดตัวเองอีกครั้งก็ตามใจ ยังไงซะมันไม่ใช่เรื่องของชั้น' 
ปลายผมยาวสีน้ำตาลถูกรวบขึ้นมาถักเป็นเปียเดี่ยวจากเจ้าของเรือนผม นัยน์ตาสีเปลือกไม้ตอนนี้ช่างดูเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก 'ชั้นไม่จำเป็นต้องมีความเห็นใจให้ศัตรู'
"พี่ว่านยกของขึ้นรถหมดแล้วค่า" จูนวางกล่องสัมภาระกล่องสุดท้ายที่ชั้นล่างของรถบัส ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองพี่สาวคนสวย "เอ๋? ไม่เห็นพี่ว่านถักเปียมานานแล้วนะเนี่ย ตั้งแต่สมัยมัธยมโน้นแน่ะ สวยจังเลยค่ะดูเข้ากับชุดดี"
เจ้าของผมเปียยิ้มรับ "มาถักเปียด้วยกันไหมล่ะ เดี๋ยวพี่ถักให้ เอาเปียเล็กๆทำเหมือนที่คาดผมน่าจะดีนะ คงจะน่ารักน่าดู" 
เด็กสาวยิ้มร่าเดินเข้าไปหาพี่สาวคนสวยแต่โดยดี "พี่ว่านใจดีที่สุดเลย ได้เป็นพี่สาวรักตายเลย"
"ฮิฮิ แค่นี้คุณอาก็แทบจะมาขอพี่ไปเป็นลูกสาวอีกคนอยู่แล้ว" สาวสวยหัวเราะไปพลางจับปอยผมนุ่มขึ้นมาสัมผัสกัน
"จริงๆน๊า เฮ้อ ถ้าจูนเป็นผู้ชายจะจีบพี่ว่านให้รู้แล้วรู้รอดไป" 
"แก่แดดแล้วเรา"
"ฮิฮิ จูนแปลกใจจังทำไมพี่สาวแสนดีของจูนถึงยังไม่มีแฟนสักทีนะ" เด็กสาวที่กำลังนึกสนุกกล่าวขึ้นมาลอยๆ ทำเอาคนที่กำลังถักเปียด้วยความเพลิดเพลินต้องชะงักลง
".... นั่นสินะ เอ้า เสร็จแล้ว เป็นไงน่ารักขึ้นเป็นกองเลย" สาวสวยหยิบกระจกบานเล็กให้รุ่นน้องดู ซึ่งเจ้าตัวก็ดูพอใจในผมเปียเส้นเล็กที่