เซซาเร่ View my profile

Recommend

ชมรมลับลับขจัดทอมเจ้าชู้ : 29. คู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อ
"ทำไมคุณถึงคิดว่าคุณจะทำงานนี้ได้ล่ะคุณต้นว่าน"
"เพราะดิชั้นไม่เชื่อในความรักประเภทนี้ค่ะ" สตรีวัยกลางคนเลิกคิ้วขึ้นสูงเพราะนี่เป็นคำตอบสุดท้ายที่เธอคิดว่าน่าจะได้ยินจากผู้ที่ถูกเรียกเข้ามาสัมภาษณ์เพื่อที่จะมาเป็นผู้นำของชมรมลับลับที่มีสาขามากมายทั่วประเทศ และนี่คือการคัดเลือกรอบสุดท้ายสำหรับมหาวิทยาลัยนี้
แต่กระนั้นแววตาของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าก็ไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวว่าตัวเองเผลอตอบผิดด้วยความตื่นเต้นแต่อย่างใด หล่อนสบตานิ่งให้กับสีหน้าแปลกประหลาดใจของผู้บริหาร
"คุณจะทำงานนี้โดยที่มีอคติกับความรักประเภทนี้ได้หรือ" ผู้บริหารสาวคนเก่งเลื่อนกรอบแว่นให้ชิดดวงตามากขึ้น พลางสำรวจกริยาของคนตรงหน้าอย่างละเอียด
"ดิชั้นไม่ได้มีอคติ แต่ที่จะเข้าร่วมในงานนี้เพราะดิชั้นอยากจะพิสูจน์ให้แน่ใจ"
"พิสูจน์?"
"ว่าความรักที่แท้จริงในความรักประเภทนี้มีอยู่จริง"
....
.......
.............
หลังจากที่กล่าวลาเอ๋กับซินในห้องพักแพทย์ที่ตึกคณะแพทย์และพยาบาลศาสตร์ หญิงสาวต่างชั้นปีเดินออกมาจากตึกเพื่อที่จะก้าวเข้าไปในทางเชื่อมต่อซึ่งตรงไปยังคณะวารสารศาสตร์ น้ำเสียงใสๆแต่แฝงไปด้วยความขุ่นเคืองดังขึ้นมาข้างๆรุ่นพี่สาว
"โอ๊ย พี่ว่านเห็นไหมละค่ะ ที่ห้องพักแพทย์นั่นน่ะ" อยู่ดีๆฝนก็โพล่งประโยควลีที่ไร้กรรมขึ้นมาทำเอาคนที่เดินอยู่ข้างๆงุนงง เด็กสาวจึงรีบขยายความอย่างรวดเร็ว "ยัยคุณหมอจี๊สซี่นั่นน่ะค่ะ"
"อ้อ" ต้นว่านถึงบางอ้อ นี่คงจะคิดวนไปวนมาตลอดเวลาสินะถึงได้พูดลอยๆแบบนี้ขึ้นมา แต่หล่อนก็มิวายอดที่เอ็ดกริยาก้าวร้าวของรุ่นน้องเสียไม่ได้ "เดี๋ยวเถอะนะฝน ไปเรียกคุณหมอเขาแบบนั้นได้ยังไง เขาอุตสาห์รักษาคุณซินกับจูนให้นะ"
"ก็แหม เรื่องนั้นก็ขอบคุณหรอกนะคะ แต่มันยั๊วะอีกเรื่องหนึ่งมากกว่านี่นา" เด็กสาวแก้มป่องนิดๆเพราะแทนที่จะได้ลูกคู่ดันโดนดุเสียนี่ "พี่ว่านไม่เห็นของสายตาคุณหมอที่มองพี่ซินเหรอค่ะ ถ้าฝนเป็นยัยจูนนะจะลุกขึ้นมาจิ้มให้ตาบอดเลย"
"ฮิฮิ โอเวอร์เกินไปแล้วนะเรา" ต้นว่านหัวเราะน้อยๆกับความคิดที่น่ารักของรุ่นน้อง ก่อนที่หล่อนจะค่อยๆปล่อยให้รอยยิ้มนั้นจางไปเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในห้องนั้น 'เห็นสิ ชัดเจนเลยด้วย'
จากสายตายั่วยวนหวานเยิ้มของคุณหมอสาวที่แสนจะเซ็กซี่ถึงแม้จะแต่งตัวสุภาพอยู่ในชุดกราวน์สีขาวนั่น จากกริยาที่พวกเขาเจอกันในตอนแรกนั่น สองคนนั้นคงจะสนิทสนมกันในระดับหนึ่ง แต่หล่อนไม่รู้ว่าสนิทสนมในระดับหนึ่งนั่นมันถึงระดับไหนแต่มันคงจะถึงระดับที่ว่า แค่คุณหมอสาวปลายตามองจูนที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง ก็สงบนิ่งกับประโยคประกาศตัวเป็นแฟนระหว่างคุณซินกับจูนของฝนได้ 
'แค่หล่อนเห็นท่าทีที่คุณซินมีต่อจูนก็รู้แล้ว ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองอยู่ที่ระดับไหน' หญิงสาวที่มีเรือนผมสีน้ำตาลเปลือกไม้ลอบถอนหายใจ ลึกๆแล้วความสัมพันธ์ระดับนั้นของทั้งสองคนเป็นระดับที่เธอคิดว่าปลอดภัยและไม่อยากจะให้เกินเลยไปกว่านี้ อย่างน้อยก็ไม่อยากให้เรื่องที่ซินจะเปิดโปงชมรมลับเข้ามาเกี่ยว ความรักของจูนไม่สมควรที่จะถูกนำมาใช้เป็นเครื่องมือและดูเหมือนว่าคนเจ้าเล่ห์นั่นก็คงจะคิดเหมือนกัน เขาถึงไม่ได้รุกล้ำรวบรัดอะไรเด็กสาวมากเกินกว่าที่ควรจะเป็น
"!?" ต้นว่านชะงักฝีเท้าเมื่อนึกไปถึงเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งได้ ฝนที่เดินอยู่เคียงข้างเริ่มหยุดฝีเท้าตามเมื่อเห็นว่าร่างสูงข้างๆไม่ได้เดินเคียงคู่เหมือนก่อนหน้า "มีอะไรรึเปล่าค่ะ พี่ว่าน?"
"อืม ไม่มีอะไรจ๊ะฝน เดี๋ยวฝนเดินไปที่ตึกก่อนเลยนะ พี่นึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วนมาก" สาวสวยฝืนคลี่ยิ้มออกมาให้รุ่นน้องคลายกังวล รุ่นน้องอีกคนจึงพยักหน้าเบาๆเพราะเวลานี้ก็ใกล้จะถึงคาบของอาจารย์สุดเคี่ยวเรื่องเวลาแล้ว ฝนจึงขอตัวแล้วรีบเร่งฝีเท้าเข้าไปในอาคาร
ทันทีที่แผ่นหลังของรุ่นน้องร่วมคณะไกลออกไป หญิงสาวร่างบางหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วหล่อนสาวเท้าไปเพื่อที่จะรีบไปยังตึกแพทย์และพยาบาลศาสตร์ที่เพิ่งจากมาเมื่อสักครู่ใหญ่ๆนี่เอง
ถ้าคุณหมอคนนั้นแค่ปลายตามองก็รู้ความสัมพันธ์ แล้วมีหรือที่อีกคนจะไม่รู้ตัว!! ปลายผมสีน้ำตาลสะบัดไปตามแรงลมและแรงสั่นสะเทือนจากการเร่งฝีเท้า ยิ่งคิดวิเคราะห์ให้ลึกมากเท่าไรเจ้าของฝีเท้าก็ยิ่งร้อนใจมากเท่านั้น
แล้วถ้า เจ้าของนัยน์ตาสีนิลแสนเจ้าเล่ห์นั้นรู้ตัวแล้วว่ามีคนมองความสัมพันธ์ที่ไม่น่าจะเป็นจริงระหว่างเขากับเด็กสาวที่ดูไร้เดียงสานั่นออก ไม่อยากจะคิดต่อไปเลยว่า เจ้าหมาป่าเจ้าเล่ห์นั่นจะทำอะไรรุ่นน้องเธอต่อไป!!!
ลูกบิดประตูห้องถูกบิดอย่างแรงโดยปราศจากการเคาะประตูตามมารยาทแม้แต่น้อย ต้นว่านยืนเหนื่อยหอบด้วยใบหน้าซีดเซียว เหงื่อพราวผุดขึ้นมาที่ใบหน้าเพราะความร้อนของร่างกาย หัวใจในอกพลันเต้นแรงเมื่อเจ้าของร่างบางพบว่า ทั้งสองคนไม่อยู่ในห้องนี้แล้ว
'แย่แล้ว' หญิงสาวที่ถือวิสาสะเมื่อครู่หมุนตัวกลับแล้ว รีบคว้าโทรศัพท์มือถือออกมาก่อนที่จะกดโทรออกหาจูน ก่อนที่จะปิดทิ้งไปเมื่อไม่มีสัญญาณตอบรับกลับมา "เจ้าเด็กบ้า สงสัยเล่นเกมส์จนแบตหมดอีกแล้ว"
'ถ้าอย่างนั้น' ปลายนิ้วโป้งเลื่อนไปที่เบอร์ของคนเจ้าเล่ห์ หญิงสาวชะงักเล็กน้อย เธอจะโทรหาเขาเพื่อถามอะไร? อยู่กับจูนหรือเปล่า? ทำอะไรอยู่? ต้นว่านส่ายหน้าไปมาแรงๆ โทรไปถามแบบนั้นฝ่ายนั้นก็ไหวตัวทันกันพอดี 
ร่างบางสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆสามสี่ครั้งเพื่อสงบสติอารมณ์ ความคิดในแง่ร้ายทำให้เธอมองข้ามเหตุผลต่างๆนานาไปเสียเกือบหมด 
"อย่างน้อยตานั่นก็แขนบาดเจ็บ และจูนก็ยังป่วยอยู่" ต้นว่านคิดตามหลักความเป็นจริงและความน่าจะเป็น "ถ้าอย่างนั้นลองไปที่บ้านจูนน่าจะดีกว่า"
.....
.........
กว่าที่ต้นว่านจะนั่งรถแท๊กซี่มาถึงบ้านของรุ่นน้องสาวก็กินเวลาเข้าไปเกือบจะบ่ายโมงอยู่แล้ว หล่อนจ่ายค่าโดยสารด้วยท่าทีร้อนรนและรีบลงจากรถโดยสารแล้วปิดประตูโดยอัตโนมัติ เมื่อรถออกตัวไปแล้วหญิงสาวเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าควรจะให้เขารอสักนิด แล้วขากลับเธอจะกลับยังไงละนี่
ก่อนที่ปลายนิ้วขาวจะสัมผัสไปที่กริ่งที่อยู่หน้าบ้าน หล่อนมองขึ้นไปชั้นสองซึ่งเป็นห้องของจูนก่อนที่จะเห็นว่าหน้าต่างที่เปิดกว้างนั้นมี ร่างของคนทั้งสองอยู่
นัยน์ตาสีเปลือกไม้เบิกกว้างเมื่อเห็นว่า คนผมสีดำกำลังกอดรุ่นน้องของเธออยู่ เขากอดจูนอยู่นานพอๆกับที่เธอยืนตะลึงกับภาพตรงหน้า ก่อนที่ทุกอย่างจะเลวร้ายขึ้นเมื่อหมาป่าที่อยู่บนห้องลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่า เธอจ้องมองเขาและจูนอยู่
รอยยิ้มนั่น......... รอยยิ้มที่แสนจะชั่วร้ายนั่นมันกรีดแทงบริเวณหน้าอกของชั้นจนเกือบจะเป็นแผลฉกรรจ์ เมื่อพบว่าอีกไม่กี่อึดใจต่อมา เจ้าของรอยยิ้มแสนชั่วร้ายนั่นได้ดันตัวรุ่นน้องของเธอออกก่อนที่จะจูบหล่อนต่อหน้าต่อตา!!

เหมือนก้อนสะอื้นมันติดอยู่ในคอ ขาทั้งสองของเธอหนักอึ้ง มือขวาที่กำลังจะเอื้อมไปกดกริ่งถูกทิ้งลงมาอยู่แนบลำตัวอย่างไม่ตั้งใจ หัวสมองของเธอตอนนี้ว่างเปล่า มันขาวโล่งเสียยิ่งกว่ากระดาษฟอกขาวเกรด A
หล่อนยืนนิ่งมองสายตาอีกคนที่เพิ่งเล่นหนังสดให้ดูจะจะ ดวงตานั้นทำให้หล่อนรับรู้ถึงเรื่องร้ายแรงต่อไปที่กำลังจะเกิดขึ้น ทั้งจากนี้ และต่อแต่นี้ไป 
นั่นคือ......สายตาของศัตรู
ต้นว่านเม้มริมฝีปากแน่น ปลายนิ้วมือเรียวกดกริ่งหน้าบ้านอย่างที่มันควรจะเป็นอย่างน้อยก็สักเมื่อสิบนาทีที่ผ่านมา หล่อนมองเห็นคนผมดำคลี่ริมฝีปากยิ้มออกมาบางๆ ก่อนที่เขาจะยอมอ้าแขนปล่อยอีกคนออกจากอ้อมกอดแต่โดยดี
ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีเสียงฝีเท้าตึงตังๆที่ดังขึ้นจากตัวบ้าน บอกให้เธอรับรู้ว่าเด็กสาวกำลังจะมาเปิดประตูในไม่ช้า หล่อนอ้าปากสูดลมหายใจลึกๆเพื่อส่งออกซิเจนเข้าปอดและสมอง ก่อนที่จะปรับสีหน้าให้ราบเรียบเหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้นมาก่อน
"อะ พะ พี่ว่าน" จูนที่รีบผละจากคนร่างสูงด้วยความเขินอย่างสุดขีดแล้ววิ่งแจ้นลงมาโดยที่ยังไม่ได้ชะโงกหน้ามองหน้าต่างว่าใครที่มาหาเธอในเวลานี้ เด็กสาวทำตาโตอย่างตกใจเมื่อพบว่าพี่สาวต่างสายเลือดที่ควรจะอยู่ที่มหาวิทยาลัยมาปรากฎอยู่ที่หน้าบ้านเธอ
"อือ พี่เป็นห่วงเลยมาดูอาการ" หญิงสาวยิ้มหวานให้น้องสาวสุดที่รัก "จูนเป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ หน้าแดงเป็นลูกตำลึงเชียว"
"อ่ะ เอ่อ ไม่ค่ะ" เด็กสาวหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆไม่คิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาสดๆร้อนๆ ขออย่าให้พี่ว่านเห็นก็แล้วกันเมื่อกี้นี้
"อันที่จริงจูนก็ควรจะไปนอนพักผ่อนได้แล้วนะ" เสียงเรียบๆดังขึ้นจากด้านหลังเด็กสาวร่างบาง "ดูท่าจะไข้ขึ้นอีกแล้วนะเรา" เขาส่งยิ้มหวานละลายหัวใจให้กับเด็กสาวที่ตอนนี้ตาเริ่มจะลอยๆเพราะพิษไข้และความขวยเขิน
"ไปสิเดี๋ยวพี่พาขึ้นไปนอน" ต้นว่านตวัดสายตาแข็งกร้าวให้ร่างสูงก่อนที่จะรีบจูงมือสาวน้อยให้ห่างออกมา "คุณซินก็กลับไปพักผ่อนได้แล้วล่ะค่ะ แผลนั่นคงจะเริ่มปวดแล้ว"
ร่างสูงแค่ยิ้มออกมาบางๆ "ไม่เป็นไรฮะ เดี๋ยวซินรอไปส่งคุณที่มหาวิทยาลัยดีกว่า ดูเหมือนว่าคุณจะมาแท๊กซี่นะเพราะในซอยนี้ไม่ค่อยจะมีรถผ่าน"
' ชิ ' หญิงสาวชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับอีกคนอีกครั้ง "ขอบคุณที่หวังดีค่ะ เดี๋ยวชั้นจะโทรไปที่ศูนย์รถแท๊กซี่ให้เขาส่งรถมารับ ไม่รบกวนคุณซินหรอกค่ะ"
"เอ๊ ไม่ได้นะค่ะพี่ว่าน ให้ใครก็ไม่รู้ขับรถให้พี่ว่าน จูนว่าให้พี่ซินไปส่งดีกว่าค่ะ หมู่นี้ข่าวแท๊กซี่มอมยาผู้โดยสารยิ่งเยอะอยู่" เด็กสาวที่เป็นห่วงรุ่นพี่แสนสวยกระตุกมือหล่อนเบาๆ ทำให้ต้นว่านหันกลับไปมองรุ่นน้องอีกครั้ง
หล่อนยิ้มออกมาบางๆก่อนที่จะลูบหัวอีกคนด้วยความรักใคร่เอ็นดู "ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ แต่ถ้าจูนไม่สบายใจ เดี๋ยวพี่กลับกับคุณซินก็ได้"
"ดีค่ะ จูนจะได้ไม่เป็นห่วงพี่ว่าน" เด็กสาวยิ้มระรื่นที่พี่สาวหัวดื้อยอมทำตามใจตัวเอง ก่อนที่จะหันไปหารุ่นพี่สาวอีกคน แต่คราวนี้เธอเบนสายตาไปทางอื่น "เอ่อ พี่ซิน จูนรบกวนด้วยนะคะ"
"อืม ด้วยความยินดีฮะองค์หญิงน้อย" ซินพยักหน้ารับแล้วผายมือออกน้อยๆ ซึ่งนั่นก็เรียกรอยยิ้มจากใบหน้าแดงๆได้เป็นอย่างดี
"ไปกันเถอะจูน เดี๋ยวพี่ต้องกลับไปเข้าห้องเรียนต่อ" เจ้าของเรือนผมสวยตัดบทสนทนาก่อนที่จะออกแรงจูงอีกคนให้เดินตามไปแต่โดยดี ซึ่งคนร่างสูงอีกคนก็ไม่ได้ว่าอะไรเขาทำแค่ยิ้มบางแล้วมองตามร่างบางทั้งสองที่เดินขึ้นบันไดไปเท่านั้น
ประตูห้องนอนที่ถูกเปิดอย่างรีบร้อนอย่างไร ตอนนี้มันก็ยังเปิดอ้าอยู่อย่างนั้น เด็กสาวนั่งลงบนเตียงนุ่มเพื่อรอรับยาจากรุ่นพี่สาวอีกคน ต้นว่านยื่นน้ำเปล่าพร้อมกับยาให้เด็กสาว จูนรับมันมาแล้วมองยาสีสวยสองเม็ดในมืออย่างทำใจ
"เม็ดใหญ่ขนาดนี้จูนคงจะตายตั้งแต่กลืนมันลงคอแล้วล่ะค่ะ" จูนมองหน้าพี่สาวอย่างขอกำลังใจ
"แหม หรือจะให้พี่บดผสมน้ำผึ้งเหมือนตอนประถมค่ะ" ต้นว่านนั่งลงข้างๆเด็กสาวก่อนที่จะลูบเรือนผมไปมาเบาๆ "กลั้นใจกินแป๊ปเดียวเอง เล็กกว่าข้าวหนึ่งช้อนอีกนะ"
"ค่าๆ"  เด็กสาวหลับตาปี๋ กระดกยาเข้าปากก่อนที่จะรีบดื่มน้ำตามเยอะๆ "แหวะขม จะเคลือบช็อคโกแลตให้หน่อยก็ไม่ได้"
"ฮิฮิ ขมเป็นยาไม่ใช่เหรอ นอนได้แล้วเรา" ต้นว่านลุกขึ้นเพื่อให้อีกคนเอนตัวลงนอน จากนั้นเธอจึงห่มผ้าห่มให้อีกคนจนถึงคอ "ถ้าอย่างนั้นพี่กลับก่อนนะ"
ก่อนที่ต้นว่านจะหมุนตัวเดินออกไป ฝ่ามือร้อนจับคนอุณหภูมิปกติไว้เพื่อเรียกร้องให้อีกคนหันกลับมา "พี่ว่าน จุ๊บๆอ่า"
หญิงสาวเลิกคิ้วสูง ก่อนจะยิ้มหวานออกมาแล้วเดินไปนั่งบนเตียงข้างๆ สาวน้อย "ขี้อ้อนตั้งแต่เล็กยันโตเลยนะเรา" สาวสวยก้มลงไปให้ริมฝีปากบางสัมผัสกับแก้มขวา ก่อนที่เด็กดื้อจะเอียงแก้มซ้ายให้ รุ่นพี่สาวยิ้มให้กับความน่ารักที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงแล้วก้มลงจูบแก้มซ้ายอีกครั้ง 
"หน้าผากด้วยค่ะ จะได้นอนหลับฝันดี" จูนที่ได้ใจชี้ไปที่หน้าผากของตัวเอง 
"จ้าๆ แม่เด็กน้อย" ริมฝีปากสีสวยก้มลงไปสัมผัสกับหน้าผากมนของอีกคน จูนหลับตาลงด้วยความรู้สึกอบอุ่นเมื่อได้ยินเสียงกระซิบเบาๆของอีกคน "หลับฝันดีนะจ๊ะ น้องรัก"
"รักพี่ว่านที่สุดเลย" เด็กสาวยิ้มออกมาทั้งที่ยังหลับตาอยู่
"อือ พี่ก็รักจูนที่สุดเหมือนกัน" ต้นว่านลูบหัวรุ่นน้องเบาๆก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วหมุนตัวออกมาเพื่อที่จะพบว่า มีร่างของอีกคนยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องนอน หญิงสาวตวัดสายตากร้าวโดยอัตโนมัติเมื่อเดินผ่านหน้าอีกคนพร้อมกับเสียงกระซิบ
"อย่านึกนะว่าชั้นไม่รู้ว่านายกำลังจะทำอะไร" ซึ่งอีกคนก็แค่กรอกตาแล้วยักไหล่เขาพูดลอยๆพลางเดินลงบันไดตามหลังอีกคนลงมา "เกลียดจังคนรู้ทัน" พวกเขาเดินลงมาจนถึงหน้าบ้าน คนร่างสูงก้าวขึ้นรถก่อนที่จะส่งหมวกกันน็อคให้กับคนสวย ซึ่งสาวสวยก็รับมาอย่างรวดเร็วจนดูเหมือนว่าจะเป็นการกระชากออกจากมือมากกว่า ก่อนที่หล่อนจะสวมมันไว้แล้วยันตัวขึ้นไปนั่งบนมอเตอร์ไซค์คันใหญ่
"คุณว่านไม่จับซินไว้เดี๋ยวก็ตกหรอกฮะ" ร่างสูงเห็นท่านั่งของผู้หญิงด้านหลังแล้วอดที่จะขำไม่ได้ นั่งไกลซะขนาดนั้น แต่เอาเถอะเดี๋ยวรถออกตัวก็ไหลมาชิดกันอยู่ดี
"ไม่จำเป็นชั้นจับเบาะหลังได้" ต้นว่านสะบัดหน้าเธอขยับตัวออกห่างจากอีกคนแล้วมืออีกข้างก็กำเบาะหลังไว้แน่น
"เอ้อ ตามใจ อย่าหล่นไปก็แล้วกัน" ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่เจ้าตัวก็แกล้งสตาร์ทออกตัวแรงๆให้อีกคนกรีดร้องแล้วผวากอดจนได้
"ว้ายยย ตาบ้าใครให้ออกตัวแรงแบบนี้" สาวสวยที่ผวาเข้าไปกอดหน้าแดงแล้วทุบหลังของคนขี้แกล้งจนได้ยินเสียงโอดโอยจากคนขับ
"โอ๊ยๆ เจ็บๆมันสะเทือนถึงแผล ขอโทษๆ" ร่างสูงทำหน้านิ่วกับผลตอบรับที่ไม่คุ้มกับการแกล้ง เขาจึงขับรถต่อไปอย่างเรียบร้อยจนกระทั่งถึงมหาวิทยาลับ
เมื่อเข้าเขตมหาวิทยาลัยสาวสวยรีบกระโดดลงจากมอเตอร์ไซค์สีดำเงาคันใหญ่ หล่อนถอดหมวกกันน็อคแล้วส่งให้อีกคน "ขอบคุณค่ะที่มาส่ง" ถึงจะพูดแบบนั้นแต่สายตาที่ให้ช่างขัดกับคำพูดเหลือเกินร่างสูงคิด
"ไม่เป็นไรฮะ" ร่างสูงยิ้มตอบ ก่อนที่จะตะโกนตามหลังร่างบางไป "คุณว่านแล้วเจอกันวันงานรับน้องคณะนะฮะ"
หญิงสาวเรือนผมสีเปลือกไม้หันกลับมา ส่งสายตาทิ่มแทง "ค่ะ แล้วเจอกัน แต่ชั้นไม่อยากเจอคุณ" ก่อนที่หล่อนจะสะบัดเรือนผมสลวยกลับไปแล้วรีบก้าวเท้าไวๆเข้าไปในตัวอาคาร
"ไม่อยากเจอก็ต้องเจอฮะ เพราะพวกเรามีตัวกลางเชื่อมกันอยู่" คนผมดำลูบริมฝีปากตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะใส่หมวกกันน็อคให้แน่นแล้วสตาร์ทรถออกไป


แต่งเสร็จสดๆร้อนๆ ถือเป็นของขวัญวันชดเชยวันปีใหม่ก็แล้วกันนะฮ่าฮ่า ขอของขวัญปีใหม่เป็นคอมเมนต์นะจ๊ะ ^ w ^+ ให้มาซะดีๆอย่ามางกเซ่ะ!!
คู่นี้อย่าเพิ่งลืมกันนะ
 

edit @ 7 Jan 2011 19:31:25 by เซซาเร่

edit @ 7 Jan 2011 19:31:53 by เซซาเร่

Comment

Comment:

Tweet

i like very much^^

#6 By prow_diiz (125.25.205.16) on 2011-01-28 00:03

คุณ 007 ขอบคุณจ้้า สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังเช่นการ

คุณ NickzZ เด๋วจัดให้

คุณ @P กำลังคิดอยู่ว่าจะให้คนแทรกแทรกช่่วงไหนดีฮา

คุณ คนผ่านทาง นั่นสิหมู่นี้ทำไมยิ่งแต่งยิ่งสั้นว๊า สุขสันต์วันปีใหม่เช่นกันจ้า มีความสุขมากๆด้วยเน้อ

ปล.ลงภาพวาดประกอบนิยายก่อน อิอิ

#5 By เซซาเร่ on 2011-01-07 19:20

รอนานมากคับผม แต่น้อยจัง อยากได้เยอะๆอ่ะคับ

จะรอตอนต่อไปนะคับ Happy New Year ย้อนหลัง

มีความสุขกับทุกๆเรื่องนะคับ ^^

#4 By คนผ่านทาง (223.207.138.64) on 2011-01-07 06:38

ต้นว่านลงทุนลงแรงจริงๆ
ท่าทางว่าจะไม่ได้แค่พิสูจน์แล้วล่ะ
เผลอๆอาจจะได้ของแถมเป็นแฟน

พระนางฉลาดๆแบบนี้ยิ่งอ่านยิ่งมัน ไม่รู้ว่าใครจะพลาดก่อนกัน
แต่ก็นะ ยังไงๆก็แพ้ใจตัวเองอยู่ดี

นับถ่อต้นว่านจริงๆ สามารถแยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานได้อย่างเด็ดขาดเชนเดียวกับซินเลยยย
สงสารก็แต่ตัวกลางนี่ล่ะ หวังว่าจะมีคนมาแทรกกลางแทนซินได้เร็วๆ ก่อนที่จะตกหลุมรักลึกไปกว่านี้

สวัสดีปีใหม่ และก็ เป็นกำลังใจในการแต่งตอนต่อไป ^^

#3 By @P (180.183.161.241) on 2011-01-06 20:52

มาต่อไวๆๆน่ะคับบ

#2 By NickzZ (202.176.158.240) on 2011-01-06 03:49

สมกับการรอคอยครับ น่าลุ้นจริงๆเรื่องนี้
HNY ย้อนหลังฮะ

#1 By 007 (1.47.109.199) on 2011-01-05 11:02