เซซาเร่ View my profile

Recommend

ชมรมลับลับขจัดทอมเจ้าชู้ : สิ่งที่แวบขึ้นมาในครั้งแรก
 
ดองมาซะนาน Happy Christmas จ้าาา ถือเป็นของขวัญวัันคริสมาสต์ละกันนะพวกตัวเธอว์

'สิ่งที่แวบขึ้นมาในสมองครั้งแรก มักจะถูกเสมอ'
คนผมดำยังคงนั่งนิ่ง นัยน์ตาสีนิลของเขาจ้องมองไปที่กล่องพลาสติกที่มีภาพของผู้คนเคลื่อนไหวไปมา แต่จิตใจของเจ้าตัวไม่ได้อยู่กับกล่องสีดำตรงหน้าและช้อนกับส้อมที่อยู่ในมือเลยแม้แต่น้อย อาหารที่ดูน่ารับประทานยังคงโชยกลิ่นหอมกรุ่น แต่คำพูดของอาจารย์วิชาสังคมในสมัยที่ซินยังอยู่มัธยมปลายนั้นก็ยังคงน่าสนใจมากกว่าและประโยคนั้นมักจะถูกต้องเสมอหล่อนพูดประโยคนี้ขึ้นมา เมื่อตอนที่เฉลยข้อสอบแล้วมีคนบ่นอย่างเสียดายว่าไม่น่าแก้คำตอบเลย และเขาก็ยึดถือคตินี้ตลอดมาเพราะโดยมากแล้วมันจะเป็นจริงตามนั้น
'ต้นว่านคือนางพญา' และนี่คือสิ่งที่แวบขึ้นมาในสมองเมื่อตอนนั้น.... เมื่อตอนที่เอ๋เจาะข้อมูลเข้าไปได้และบอกเขาว่า ip address นั้นมาจากคณะวารสารศาสตร์
"ถ้าตัดความเป็นไปไม่ได้ออกไป  สิ่งที่เหลือเเม้จะไม่น่าเชื่อเพียงใดก็ตาม แต่มันก็คือความจริง" คำพูดนี้สินะที่เจ้าเอ๋นักอ่านการ์ตูนตัวยงชอบพูดออกมาเวลาที่ต้องวิเคราะห์เรื่องอะไรสักอย่าง ซึ่งเขาก็คาดว่าเจ้าเพื่อนลูกครึ่งนั่นคงจะหยิบคำคมมาจากการ์ตูนเรื่องใดก็เรื่องหนึ่งล่ะ
ที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดจะสงสัยผู้หญิงคนนี้เลยแม้แต่น้อย เพราะอะไรนะหรือ?
......... ผู้หญิงคนนี้สำคัญกับตัวเขามาก มากเกินไปที่จะคิดถึงผลที่เลวร้ายที่สุดที่อาจจะตามมา ถึงไม่อยากจะยอมรับ แต่ผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิตรองจากมารดาผู้ให้กำเนิด พี่นันท์พี่สาวต่างสายเลือด ก็มีแต่ต้นว่านผู้หญิงที่อบอุ่นและอ่อนโยนคนนี้ คนที่ครั้งหนึ่งเคยฉุดคนที่สิ้นหวังไร้สีสรรในชีวิตแบบเขาให้กลับมามีชีวิตชีวาได้อีกครั้ง
ในตอนนี้หากลองใช้สมองมากกว่าหัวใจ ความเป็นไปได้ต่างๆ เริ่มผุดขึ้นมาเยอะเหลือเกิน
ข้อแรกต้นว่านเป็นประธานคณะวารสารศาสตร์ ไม่แปลกเลยถ้าเธอจะแอบตั้งชมรมลับขึ้นมา เพราะคนจำนวนมากที่เดินเข้าออกห้องของชมรมของคณะไม่น่าผิดสังเกตุอะไรอยู่แล้ว
ข้อสองด้วยบุคลิกของต้นว่านมีความเป็นผู้นำมีทักษะในการเจรจาต่อรอง มีไหวพริบมีความเฉลียวฉลาดและความคิดอ่านเป็นผู้ใหญ่เกินกว่าอายุ คุณลักษณะแบบนี้เป็นที่ชื่นชอบของพวกผู้ใหญ่รวมไปถึงพวกผู้มีอำนาจอยู่แล้ว ไม่น่าแปลกใจเท่าไรถ้าเธอคนนี้จะได้รับมอบหมายตำแหน่งสำคัญๆ และถ้าเธอได้รับตำแหน่งสำคัญถึงขนาดนั้น การลงทุนนิดหน่อยเพื่อปกป้องคนสำคัญก็ไม่น่าจะยากเย็นอะไรนัก
'คอมพิวเตอร์พกพาที่อยู่ๆก็มีให้เช่าในราคาถูก เข้ามาในช่วงที่ฐานข้อมูลของฝ่ายนั้นถูกเจาะพอดี จังหวะมันพอดีเกินไป' 
ข้อสามต้นว่านรักจูนมาก และนิดก็ทำให้จูนเสียใจมากเช่นกัน หากต้นว่านมีตำแหน่งเป็นนางพญาที่มีอำนาจจัดการในเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว.....
"พวกชั้นไม่ปล่อยนายไว้แน่" คำพูดนี้ออกมาจากปากของแฟนสาวที่เขาคบเพื่อหวังผลอยู่ตอนนี้ ตอนนั้นนั่นเป็นข้อมูลเดียวที่เล็กให้มา และมาถึงตอนนี้ ข้อมูลนี้ได้รับการยืนยันแล้วว่า เขากำลังเดินมาถูกทาง......
.........................................................................................................................................................................................
 "อารายน๊าาา มีเรี่องแบบนั้นด้วยเหรออออ!!!!!" เสียงแหลมสูงร้องขึ้นเมื่อเพื่อนสาวที่ใส่แว่นโทรมาเล่าเหตุการณ์ตอนที่เธอสลบไสลไม่ได้สติให้ฟัง โชคดีที่ว่าคนผมดำนั่งทานข้าวอยู่ใกล้ทีวีเลยไม่ได้ทันสังเกตุเสียงแหลมๆจากอีกห้องหนึ่ง
"เฮอะ ชั้นไม่อยากจะบอก สายตาที่ยัยคุณหมอนั่นจ้องพี่ซินนะแกเอ้ย ถ้าเป็นปลากัดนี่ท้องไปแล้วร่วมเจ็ดแปดคอก" ฝนที่เพิ่งจะพักเที่ยงจึงโทรหาเพื่อนรักเพื่อดูอาการแต่ก็อดคันปากเสียไม่ได้
"กรี๊ซซซ ระหว่างที่ชั้นหลับอยู่พี่ซินโดนลวนลามทางสายตาไปแล้วเหรอเนี่ยยย" เด็กสาวตาเขียวปั๊ด มองแผ่นหลังของคนที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวยังคงนั่งทานข้าวพลางดูรายการตลกต่อไป
"ยัยจูน แกกับพี่ซินไปถึงไหนกันแล้ว" อยู่ๆเสียงของฝนก็เข้มขึ้นทำให้จูนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
"อะ อะไรของแก ถึงไหนอะไร" เด็กสาวจงใจทำเป็นมึนเพื่อให้อีกฝ่ายยืนยันให้แน่ใจว่าต้องการคำตอบในขอบข่ายไหน
"ชั้นหมายถึง A B C" หลังจากได้ยินคำใบ้เด็กสาวผมดัดลอนใบหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย "A คือ กอดจูบ B คือลูบคลำ C คือขยำขยี้"
"อะ ........A มั้ง คิดว่านะ" เธอหน้าแดงกล่ำตอบปลายสายกลับไปด้วยเสียงสั่นเครือ อันที่จริง แค่ A ก็ยังเป็นแค่ในความฝันเลย
พอได้ฟังคำตอบแบบเขินอายสุดๆจากเพื่อน เด็กสาวที่ใส่แว่นสีชมพูกรอกตาไปมา "อะไรของแกฟ่ะ นี่แกคบกับพี่ซินมาจะเดือนนึงแล้วนะ แค่ A เองหรอ"
"กะ แกจะบ้าเหรอยังไม่ถึงเดือนจะให้ทำอะไรเล่า!!"  เด็กสาวเถียงเพื่อนทันควันปากสั่นคอสั่นไปหมด 'แกจะรู้มั้ยยัยฝน แค่ฝันว่าจูบฉันก็เสียเลือดไปแล้วตั้งสองรอบ'
"เหอๆ แกไม่เห็นความฮ๊อตของพี่ซินรึไง อยากโดนคาบไปกินใช่มะ" นึกถึงคุณหมอจี๊สซี่แล้วฝนต้องกุมขมับเพื่อนรักเธอช่างเทียบไม่ติดเลยจริงๆ ถ้าจะเปรียบเทียบก็ ไข่หนอนในวันแรกคลอดกับผีเสื้อสาววัยเจริญพันธุ์นั่นล่ะ
"อ่ะ ง่า เรื่องแบบนี้ต้องค่อยๆเป็นค่อยๆไปนะแก" เด็กสาวทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่งในห้องนั่งเล่น พลางมองอีกคนที่อยู่ต่างห้องเป็นระยะๆ
"ค่อยๆของแกน่ะแบบไหน" ฝนถอนหายใจพลางคว้ากาแฟเย็นขึ้นมาดูด "ไหนลองว่ามาซิ"
"ก่อนอื่นนะแก มันต้องมีเสียงเพลงเบาๆ แล้วชั้นกับพี่ซินก็เต้นรำกัน จากนั้นก็สะดุดล้ม ตามองตา ร่างกายเกยกัน อ๊างงส์" เด็กสาวพูดไปหน้าแดงไป เธอก้มหน้าบิดตัวไปมาอย่างเขินอาย
"พอๆ ไอ้ความคิดของแกมันเด็กชะมัด" จูนอ้าปากค้างที่โดนเพื่อนรักสะบั้นความสัมพันธ์อย่างรุนแรง
"แกต้องยั่วเขา" เสียงเรียบๆจากปลายสายช่างเหมือนกับกระแสไฟฟ้าแสนโวลต์ของปิกาจูยิ่งนัก เด็กสาวตัวชาจากคำพูดของเพื่อน เธอนิ่งไปราวๆครึ่งนาทีก่อนจะร้องเสียงสูง
"หา!!!" อะไรมันเข้าสิงเพื่อนเด็กเรียนของฉันเนี่ยยย!!
"ไปแต่งตัวเอ็กซ์ๆ แล้วไปยั่วยวนพี่ซินซะ เขาอยู่บ้านแกใช่มั้ยตอนนี้" เด็กสาวอ้าปากค้างด้วยใบหน้าแดงกล่ำ เธอหันไปมองคนที่นั่งนิ่งให้กับมุขตลกคลาสสิกในจอ ก่อนที่จะพยักหน้าหงึกๆกับตัวเอง
"ชะ ชั้นไม่มีชุดแบบนั้น" เสียงระรัวจากปลายสายทำให้ฝนกรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย "ชุดนักศึกษานั่นละแก ปลดกระดุมสักเม็ดสองเม็ดก็น่าจะเอ็กซ์แล้ว ทบชายกระโปรงขึ้นด้วยนะ"
"ฝน!! แกพูดจริงเหรอเนี่ย ไม่ได้ล้อกันเล่นใช่มั้ยแก" จูนก้มมองชุดตัวเองแล้วพูดเสียงสูงใส่อีกคนให้ตายเถอะคบกันมาสองปีไม่ยักรู้ว่ายัยฝนที่ได้เกือบที่หนึ่งของสายชั้นจะลามกถึงเพียงนี้
"เออน่าลองดู ก็ดีกว่าเสียพี่ซินไปก็แล้วกัน ยังไงพวกแกคบกันไปก็ต้องมีอะไรกันอยู่แล้วสักวัน ส่วนวิธียั่วยวนก็ลองทำจากในการ์ตูนของแกละกันนะ ได้ผลยังไงบอกด้วยล่ะจะรีบกินข้าวจะบ่ายโมงแล้ว" หลังจากเสียงตัดสายสัญญาณของเพื่อนรัก เด็กสาวนั่งหน้าแดงกล่ำอยู่บนเก้าอี้
ลูกแกะน้อยสะดุ้งสุดตัวเมื่อ เห็นรุ่นพี่ลุกขึ้นแล้วเดินมาหาเธอ "จูนไม่กินข้าวเหรอ จะได้กินยาแล้วพักสักหน่อยหน้าแดงไปหมดแล้วนะเรา" ไม่พูดเปล่ารุ่นพี่สาวยังยื่นมือมาสัมผัสหน้าผากเธอเบาๆอีกตะหาก
เด็กสาวสะดุ้งน้อยๆเพราะอุณหภูมิที่แตกต่าง "ค่ะๆ จะไปทานเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ" จูนรีบลุกขึ้นพลางเดินฉับฉับไปยังโต๊ะอาหาร ซินมองอาการลุกลีลุกลนแปลกๆของเด็กสาวก็อดขำในท่าทีไม่ได้ เขาหัวเราะเบาๆแล้วเดินตามอีกคนไปยังโต๊ะอาหาร
...............................................................................................................
เพราะกับข้าวเริ่มเย็นชืด หรือเพราะคนตรงหน้า ไม่ก็อาจจะเป็นเพราะคำพูดจงใจยุยงของยัยเพื่อนเด็กเรียนตัวแสบนั่น ถึงได้ทำให้อาหารที่เธอทำสุดฝีมือในมื้อนี้กลืนลงคอได้อย่างยากเย็น
'แกต้องยั่วเขา' คำพูดนี้นึกว่าจะได้ยินในละครน้ำเน่าหลังข่าวตอนที่ตัวร้ายแอบกระซิบใส่นางอิจฉาเสียอีก นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตลอบมองผู้หญิงมาดเท่ห์ตรงหน้า จูนหน้าร้อนขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อคนตรงหน้าเลียน้ำแกงที่เผลอทำกระเด็นใส่มือตัวเอง 
และดูเหมือนว่าคนที่ถูกลอบมองจะสังเกตุเห็นอาการแปลกๆของสาวน้อย "จูนเป็นอะไรรึเปล่า? ไข้ขึ้นเหรอเดี๋ยวก็หน้าแดงเดี๋ยวก็หน้าซีด"
เด็กสาวส่ายหน้าพยายามกลืนอาหารที่วัตถุโลหะตักเข้าปาก เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อหลีกเลี่ยงการสบตา
"แกต้องยั่วเขา" ...... ยั่วยังไงละวะ แกอย่ามาหลอนฉันนะยัยฝน จูนเป่าลมออกแก้มเล็กน้อย เวลาฉุนทีไรแกะน้อยชอบที่จะแปลงร่างเป็นปลาปั๊กเป้าทุกทีสิน่า
"งอนอะไรพี่รึเปล่า" 
"หะ ขา เปล่าค่ะ" จูนส่ายหน้าแรงๆ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเริ่มรวบช้อนส้อมไว้ข้างขอบจาน
"จริงเหรอ เวลาเรางอนหรือไม่พอใจแก้มจะป่องเป็นปลาปั๊กเป้าเลยรู้มั้ย" นิ้วเรียวเลื่อนเข้าไปสัมผัสแก้มป่องสีชมพูของอีกฝ่ายเบาๆ
".......เมื่อกี้ฝนโทรมาหาค่ะ" ปลายคิ้วสวยขมวดเล็กน้อยเมื่อนึกถึงข้อความที่เพื่อนตัวแสบฝากไว้ จูนชำเลืองมองอีกคนเพื่อที่จะสำรวจว่าเขามีอาการแปลกๆแบบที่เรียกว่า 'ร้อนตัว' หรือเปล่า "ฝนเล่าให้จูนฟังถึงตอนที่จูนหมดสติไปค่ะ"
"อ้อ" นัยน์ตาสีนิลหรี่ลงเล็กน้อย นี่สินะที่มาของอาการแปลกๆของคุณแฟนสาว น้องฝนเห็นท่าทางเรียบร้อยแต่ก็ร้ายไม่ใช่เล่นเหมือนกันแฮะ จะว่าไปก็คล้ายๆเจ้ากีร์เหมือนกันนะ
"เขาว่ายังไงบ้างล่ะ" รุ่นพี่สาวหล่อยิ้มบางๆ มองเด็กสาวที่แก้มป่องขึ้นมาอีกครั้งอย่างพอใจ ถึงจะพอเดาเรื่องราวได้อยู่แล้วแต่อาการงอนๆของสาวน้อยตรงหน้านี่น่าสนุกจริงๆ 
"เขาเล่าให้ฟังเรื่องคุณหมอจี๊สซี่ค่ะ!" ยิ่งคิดก็ยิ่งน่าโมโห ทีกับเราล่ะก็ทำอย่างกับเราเป็นเด็กน้อยไปได้ ไอ้หน้าตายิ้มๆแบบนี้มันหมายความว่ายังไงกันนนน
"อืม ก็เลยหึง?" คนผมดำยังคงนึกสนุกกับการแหย่แฟนสาวให้หน้าแดงขึ้นเรื่อย เขาเท้าคางพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้สาวน้อยพลางส่งยิ้มกวนๆไปให้
"จูนเปล่าหึงนะคะ!" คนร่างเล็กลุกขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยแรงอารมณ์ ท่ามกลางความตกตะลึงของคนขี้แกล้งเพราะนี่คืออย่างสุดท้ายที่เขาคิดว่าเด็กผู้หญิงตรงหน้าจะทำ
คนร่างเล็กมองคนที่นั่งงงอยู่บนโต๊ะแล้วหล่อนก็สะบัดหน้าหนีจากนั้นจึงวิ่งเสียงดังตึงตังขึ้นไปบนห้องของตัวเอง เสียงประตูที่ปิดดังแทบจะลั่นบ้านทำให้คนที่ยังอยู่ชั้นหนึ่งสะดุ้ง
ใครจะไปคิดว่าแกะน้อยจะริอาจกินรังแตนเป็นอาหารซะนี่ ซินขยี้เส้นผมสีดำของตนเองด้วยความงุนงงกับอารมณ์ของสาวร่างเล็ก "โกรธอะไรของเขาเนี่ย"
แต่เอาเถอะอย่างน้อยการตามง้อผู้หญิงก็เป็นหน้าที่ที่ฝ่ายชายควรจะทำ ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นทอมก็ตามที คนร่างสูงพาตัวเองมาอยู่ที่หน้าห้องที่คาดว่าน่าจะเป็นห้องของแฟนสาวเพราะที่ประตูมีแผ่นไม้ประดับตัวการ์ตูนเต็มไปหมด
"ก๊อก ก๊อก" คนใส่แว่นใช้หลังมือเคาะที่ประตูไม้เบาๆ ก่อนที่จะเอ่ยเสียงเบา "จูน พี่เข้าไปได้ไหม?"
"........." ไม่มีเสียงใดลอดผ่านออกมาจากในห้องแม้แต่น้อย คนผมดำกรอกตาไปมาอย่างเซ็งๆ มือเรียวจับไปที่ลูกบิดก่อนที่จะออกแรงเปิดเมื่อรู้ว่ามันไม่ได้ล็อค
"...จูน" ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้าไป นัยน์ตาสีนิลมองเห็นร่างบางของหญิงสาวในชุดนักศึกษา หล่อนยืนอยู่ริมหน้าต่างที่เปิดกว้างและกำลังหันหลังให้เขาอยู่
"พี่ซินคะ" เขาชะงักฝีเท้าเมื่อเสียงใสจากร่างตรงหน้าดังขึ้นมาแผ่วเบา "ตอนนี้พวกเราเป็นแฟนกันจริงหรือเปล่าคะ?"
"....." สถานการณ์แบบนี้ไม่ชอบเลยจริงๆให้ตายเถอะ ถ้าเป็นในคู่มือจีบสาวคงจะบอกให้รีบเข้าไปขอโทษแล้วป้อนคำหวานหูใส่หญิงสาวแล้วหอมแก้มอย่างเอาใจสักสองสามที แต่ขาตอนนี้แต่ละก้าวมันหนักจริงๆ
"จูนในตอนนี้"  เด็กสาวหันหน้ากลับมาพร้อมกับหยดน้ำที่ค่อยๆซึมจากแพขนตางอน ริมฝีปากสีชมพูอ่อนสั่นระริก "...มีสิทธิ์ที่จะหึงพี่ซินใช่มั้ยคะ?"
ไวกว่าความคิดสองมือของคนร่างสูงคว้าคนตรงหน้าเข้ามาซับน้ำตาในอ้อมกอด ร่างในอ้อมแขนสั่นสะท้าน เขากอดไหล่บางของอีกฝ่ายแน่นขึ้น ดวงตาสีนิลปิดลงพร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆที่ข้างใบหูของเด็กสาว "ขอโทษ"
.........
.............................
.....................................'ขอโทษที่ทำร้ายหัวใจของเธอ'
จูนหลับตาลงปล่อยให้หยดน้ำใสถูกซับด้วยชุดนักศึกษาของอีกฝ่าย สองมือบางที่เคยถูกทิ้งอยู่ข้างลำตัวอย่างตกตะลึงก็เริ่มสวมกอดคนร่างสูงเช่นกัน......
.....
..........
เป็นเวลานานพอสมควรเมื่อคนร่างสูงสัมผัสได้ว่าร่างเล็กไม่มีอาการสะอื้นตัวสั่นแล้ว เขาหยุดมือที่บรรจงลูบเส้นผมไปมาอย่างแผ่วเบาและลืมตาขึ้นมาเพื่อที่จะสำรวจอาการของสาวน้อยในอ้อมกอด ทว่า.....
ร่างของผู้หญิงที่ยืนจ้องมองพวกเขาจากรั้วหน้าประตูบ้านมันสะดุดตายิ่งนัก ไม่สิ ต่อให้ปลายตาแวบเดียวเขาก็รู้ว่าหล่อนเป็นใคร
'ต้นว่าน' ว่าที่ตำแหน่งนางพญาที่เขาไม่อยากจะให้เป็น เหมือนเธอคนนี้จะรู้ทันความคิดของเขาโดยตลอด กระทั่งเวลาแบบนี้เธอก็ยังปรากฎตัวเข้ามาในแผนการอีกจนได้
นัยน์ตาสีเปลือกไม้สบตากับดวงตาสีนิลอย่างท้าทาย  ซินเหยียดยิ้มออกมาบางๆ การปรากฎตัวของคุณเป็นการตอกย้ำในสิ่งที่ฉันควรจะทำ
คนร่างสูงค่อยๆคลายอ้อมกอดออกทีละน้อย เพื่อที่จะได้มีโอกาสเชยคางมนของเด็กสาวในอ้อมแขนขึ้นมามองได้ถนัดตา
นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่ชุ่มช่ำไปด้วยหยดน้ำรสเค็มนี่ช่างน่าดูนัก เหมือนกับหยาดน้ำค้างในยามเช้า ปลายนิ้วมือของเขาเลื่อนขึ้นไปสัมผัสที่แก้มร้อน มันให้สัมผัสที่อุ่นและนุ่มมือยิ่งนักริมฝีปากสีชมพูตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงสดเพราะความร้อนจากการร้องไห้และอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปมา อา เด็กสาวที่น่ารัก เธอช่างเหมือนดอกกุหลาบแรกแย้ม
หากฉันได้พบเธอก่อนต้นว่าน ก็คงจะหลงรักเธอได้ไม่ยากนัก แต่ในเวลานี้...
"เธอมีสิทธิ์ที่จะหึงฉัน.......เพราะเธอคือผู้หญิงของฉัน" ริมฝีปากสวยขยับเบาๆให้คนที่ถูกเชยหน้ามองได้ยิน 
"พี่ซิน?" เด็กสาวทวนคำอย่างไม่เชื่อหู ที่ผ่านมาแฟนคนนี้ไม่เคยที่จะทำอะไรให้เป็นการผูกมัดกัน คำว่ารัก หรือ ชอบ แทบจะไม่เคยได้ยินจากปาก
นัยน์ตาสีนิลสบตากับร่างตรงหน้า ก่อนที่ใบหน้าจะค่อยๆเคลื่อนเข้าไปใกล้ ร่างเล็กในอ้อมแขนค่อยๆหลับตาลงอย่างเป็นธรรมชาติ
ก่อนที่ริมฝีปากนุ่มจากคนด้านบนจะค่อยประทับลงไปที่กลีบกุหลาบงามของคนที่อยู่เบื้องล่าง
ต้นว่านเบิกตากว้างอย่างตกตะลึงกับภาพตรงหน้า เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ต่อหน้าต่อตา ถึงไม่ใช่เธอก็เถอะ คนปกติไม่มีใครเขาจูบแฟนโชว์คนอื่นแบบนี้หรอกในประเทศนี้น่ะ
ดวงตาสีนิลเป็นประกายของคนที่กำลังเล่นบทเลิฟซีนจ้องมองลงมาที่หญิงสาวที่ยืนตื่นตระหนกอยู่เบื้องล่าง
วิธีเดียวที่ฉันจะทำให้เธอเผยตัวออกมา...นางพญา
"............คือฉันต้องฆ่าความรู้สึกของตัวเองซะ"

Comment

Comment:

Tweet

surprised smile surprised smile น่ารักอ่า เมื่อไหร่ จะ รักกันสักที สงสาร น้องจูน อ่า


เป็นกำลังใจให้นะคับ

#7 By tangmo oil (118.172.110.163) on 2011-02-02 10:58

open-mounthed smile ขอบคุณทุกคนที่เป็นกำลังใจให้จ้า

คุณ@P เขียนไปเขียนมาเริ่มซับซ้อนดราม่าสุดท้ายคนที่จะตายคือคนเขียนเอง 555 แฮปปี้คริสต์มาสจ้า

คุณคนผ่านทาง ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้จ้า เวลาได้อ่านคอมเมนต์จากผู้อ่านแล้วชื่นใจ เหมือนได้น้ำหลังจากวิ่งมาไกล พยายามจะไม่ดองจ้า 55 อันต่อไปแต่งซัคคิวบัสตอน 3 ต่อก่อน แต่งหลายๆเรื่องมุขจะได้ไม่ตัน

คุณ 007 น่านโดนดักคอ

#6 By เซซาเร่ on 2010-12-27 00:48

ขอบคุณสำหรับของขวัญวันคริสต์มาสนะครับ

ปีใหม่หวังว่า...(:

#5 By 007 (111.84.64.119) on 2010-12-26 19:34

หนุกหนานคับ ติดตามต่อมาเรื่อยๆ เป็นกำลังใจให้เยอะๆ

เลยคับ ตามมาอ่านจากบอร์ดทอมดี้นะเนี่ย สู้ๆ!!

อย่าดองนานนะค้าบ สงสารคนอ่านตาดำๆ อิอิ ^^

#4 By คนผ่านทาง (223.207.141.28) on 2010-12-26 15:47

เล่นกันจะๆ เลยทีเดียว
ถ้าความจริงปรากฎแล้วคงจะเจ็บไปทุกคน
จูนก็โดนหลอกให้เชื่อใจไปซะแล้ว
ซินเองต้นว่านก็คงหมดความเชื่อใจ
ชมรมนี่มันมีอะไรน่าสนใจนะ แต่ละคนๆยอมเอาความรู้สึกของตัวเองและคนอื่นมาล้อเล่นทั้งนั้นเลย!

เป็นกำลังใจให้
Merry Christmas ย้อนหลัง ^^

#3 By @P (110.164.46.246) on 2010-12-26 09:21

open-mounthed smile เนอะ คนเขียนมันใจร้ายยย

#2 By เซซาเร่ on 2010-12-26 09:20

จูนน่าสงสารอ่ะ

#1 By NickzZ (202.176.190.208) on 2010-12-26 02:39