เซซาเร่ View my profile

Recommend

ชมรมลับลับขจัดทอมเจ้าชู้ : 27. จูบ
 
เฮ้ คอมเมนต์กันบ้างเซ่ พวกเจ้ารออ่านนิยายฉาน ฉานก็รออ่านคอมเมนต์เหมือนกันนะตัวเธอว์ เมนต์มาซะดีๆอย่ามาซึนเดระ!!!
 
ชมรมลับลับขจัดทอมเจ้าชู้ : 27.จูบ
เส้นผมสีดำสนิทเส้นเล็กลื่นช่างดูละเอียดอ่อนราวกับผ้าไหมเกรดดี สีแห่งรัตติกาลนั่นสะท้อนกับเงาของดวงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างที่กำลังเปิดกว้างรับสายลมเย็น ผ้าม่านสีขาวบางปลิดปลิวหยอกล้อกับสายลมในยามค่ำคืนดวงตากลมโตสีนิลคู่นั้นกำลังหรี่ลงมาเล็กน้อยเมื่อต้องมองสบตากับร่างที่เล็กกว่า ขนตายาวเป็นแพรนั่นช่างรับกับดวงหน้าขาวเสียเหลือเกิน ยิ่งยามที่เขาต้องก้มลงมองเธอแบบนี้ 
ได้โปรดเถอะอย่าละลายใบหน้าและร่างกายของฉันในเวลาแบบนี้เลย.........
เมื่อฉันทนความร้อนที่แทบจะหลอมละลายไม่ไหว ฉันตัดสินใจที่จะหลบสายตาของเขาโดยการก้มหน้าลง แต่ฉันไม่รู้มาก่อนว่าสิ่งนี้ไม่ได้รับอนุญาตจากคนตรงหน้า ฝ่ามือเรียวนุ่มนั่นสัมผัสแผ่วเบามาที่ใบหน้าที่ร้อนและแดงระเรื่อของฉันก่อนที่ฉันจะถูกฝืนแรงให้เงยหน้าขึ้นสูงอย่างอ่อนโยน ฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่อบอุ่น ในยามที่อากาศหนาวที่สุดในคืนแห่งรัตติกาลนี้ สิ่งที่อบอุ่นที่สุดในตอนนี้คือลมหายใจของร่างสูงที่กำลังสัมผัสแก้มร้อนของฉันอยู่
ได้โปรดเถอะ อย่าอุ่นร่างกายของฉันให้ร้อนไปกว่านี้เลย........ 
ภาพตรงหน้าของฉันเริ่มจะพร่ามัว มันคงจะเป็นเพราะเงาดำที่คนแห่งรัตติกาลได้สร้างมันขึ้นมา เงาสีดำที่พาดผ่านเข้ามาในดวงตาสีอ่อนของฉันอาจจะเป็นเพราะแสงสว่างของดวงจันทร์ได้ถูกบดบัง เมื่อเงาสีดำบดบังจนดวงตาของฉันไม่อาจจะรับแสงใดใดได้อีกฉันจึงตัดสินใจที่จะหลับตา
ได้โปรดเถอะ อย่าทำให้ฉันต้องหลับตาไปโดยที่หัวใจยังคงเต้นระรัวแบบนี้เลย........
ปลายจมูกของฉันสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่คล้ายกัน กลิ่นที่หอมหวานจากคนตรงหน้ามันดึงดูดให้จิตใจฉันล่องลอยไปในอากาศ เมื่อจมูกของฉันและเขามาอยู่ข้างเคียงกัน นั่นก็หมายความว่าส่วนอื่นที่คล้ายคลึงกันก็น่าจะสัมผัสกันด้วยเช่นกัน
ริมฝีปากของฉัน.........
"เฮือก!!" ร่างเล็กในชุดนอนแบบกระโปรงประดับลายหมีน้อยสีเหลืองที่กำลังถือโถน้ำผึ้งสะดุ้งตื่นขึ้นมาในยามเช้า ดวงตากลมโตของเธอนั้นเบิกกว้าง ฝ่ามือเรียวทั้งสองสัมผัสใบหน้าของเจ้าของร่างอย่างรวดเร็ว "ฝะ ฝันสินะ"
"....ละ เลือดกำเดา" จูนมองหยดสีแดงบนผ้าห่มก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงของเหนียวข้นที่หยดลงมาจากรูจมูกของเธอ เด็กสาวหน้าแดงอย่างนึกสมเพชในตัวเอง
.............
ฉากในความฝันช่างหอมหวานติดตรึงใจนัก ถึงแม้ว่าเธอจะตื่นจากความฝันแสนหวานนั่นนานนับชั่วโมงแล้วก็ตามที ปลายนิ้วมือนุ่มก็มักจะเผลอสัมผัสริมฝีปากสีอ่อนอย่างเผลอไผลอยู่ร่ำไป เด็กสาวยังคงนั่งใจลอยแม้ไม่รู้ตัวว่ามาถึงมหาวิทยาลัยได้อย่างไรก็ตามที
"นี่แกฟังชั้นอยู่รึป่าวยะเนี่ย ยัยจูน" ฝนที่กำลังเท้าคางพลางสะกิดคนด้านหน้าอย่างเซ็งๆ ตลอดเวลากว่าหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาเธอมักจะเผลอคิดว่านั่งคุยอยู่กับหุ่นไล่กาอย่างไรอย่างนั้น
"....กู่ไม่กลับซะแล้วเพื่อนเรา" เด็กสาวใส่แว่นกรอบสีชมพูถอนหายใจเมื่อตอนที่ลองโบกมือตรงหน้าของหุ่นไล่กาแต่ไม่ได้รับการตอบสนองแต่อย่างใด
"อรุณสวัสดิ์จ้าฝน จูน" เมื่อเสียงใสในยามเช้าดังขึ้น ฝนจึงตัดสินใจหันกลับไปยิ้มกับรุ่นพี่สาวที่เพิ่งเดินเข้ามาในชมรม "อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ว่าน"
"....ตายจริง จูนเป็นอะไรเหรือเปล่าจ๊ะ" ต้นว่านรีบก้าวเท้าเข้ามานั่งข้างเด็กสาวที่นั่งหน้าแดงใบหน้าตาดวงตาเหม่อลอย สาวสวยวางฝ่ามือสัมผัสกับหน้าผากของคนเหม่อลอยพลางเรียกชื่อเจ้าตัว "จูนจ๊ะ จูน"
"มันไร้วิญญาณแบบนี้มาแต่เช้าแล้วล่ะค่ะพี่ว่าน สงสัยแม่บ้านจะปั่นกัญชาผสมโอวัลตินให้มันกิน" ฝนมองต้นว่านที่กำลังเขย่าเพื่อนสาวเบาๆแล้วก็อดหมันไส้ยัยตัวยุ่งที่ชอบทำให้คนอื่นเป็นห่วงเสียไม่ได้
"น่ากลัวสงสัยจะเป็นไข้นะจ๊ะ พี่ว่าเราพาจูนไปห้องพยาบาลกันดีกว่านะฝน" ต้นว่านหันไปบอกคนร่วมห้องอย่างร้อนใจ เพราะอุณหภูมิที่เธอสัมผัสได้จากหน้าผากเด็กสาวนั้นสูงไม่ใช่น้อย
"ค่า" เด็กสาวรับคำก่อนที่จะคล้องแขนเพื่อนสาวไว้ที่หลังคอของตัวเองเหมือนกับที่รุ่นพี่สาวทำกับแขนอีกข้างหนึ่ง "เอ้าฮึบ ไปกันค่ะพี่ว่าน"
....
......
หลังจากอาหารมื้อเช้าจบลงบรรดานักศึกษาเริ่มลุกจากโต๊ะเพื่อนำจานอาหารไปวางไว้ในที่สำหรับวางภาชนะของโรงอาหาร ซินและเอ๋เดินแยกกับเพื่อนรักต่างคณะอีกสองคนเพื่อที่จะเดินไปยังตึกเรียนระยะทางจากโรงอาหารไปยังตึกคณะเทคนิคคอมพิวเตอร์ถึงแม้ว่ามันจะไม่ไกลกันนัก แต่นักศึกษาส่วนมากจะนิยมเดินลัดเลาะไปตามซุ้มต่างๆมากกว่าจะเดินตัดตรงไปที่ตึก สาเหตุก็เพราะว่ามันไม่มีที่ร่มๆสำหรับให้เดินนั้นเอง
เช่นเดียวกับทุกเช้าเพื่อนรักสองคนเดินลัดเลาะไปตามทาง พวกเขาผ่านไปยังซุ้มต่างๆที่มีโต๊ะไม้เก่าเนื่องจากสร้างมานาน ซุ้มแล้วซุ้มเล่าจนกระทั่ง
"โอ๊ย!" คนผมดำร้องออกมาก่อนที่จะโยกตัวออกอย่างรวดเร็ว คิ้วเข้มขมวดเพราะความเจ็บแสบหลังจากแผลหายชา เอ๋มองต้นแขนของเพื่อนรักที่มีของเหลวสีแดงไหลออกมาใบหน้าด้วยใบหน้าถอดสี
"ไอ้ซินเป็นไรป่าววะ" คนร่างสูงหันไปหาเพื่อนก่อนจะมองว่าอะไรเป็นสาเหตุให้เพื่อนรักของเขาต้องเสียเลือด "ชิบ ไม้เสียบลูกชิ้น ใครมันกินแล้วเอามาปักไว้ตรงนี้วะ" ไม่พูดเปล่าคนร่างสูงกระชากไม้เล็กๆออกจากรูข้างเสาไม้ผุก่อนจะหักครึ่งแล้วโยนลงถังขยะ
"อือ ไม่เป็นไรแผลแค่นี้เลียก็หาย" เจ้าตัวมองบาดแผลที่มีเลือดที่ค่อยซึมออกมาผ่านแขนเสื้อสีขาวบางหลังจากที่ถอดเสื้อช้อปออกแล้วประเมินว่าไม่น่าจะเลวร้ายเท่าไรนัก
.......เลียก็หาย!? ให้ตายเถอะ นี่เพื่อนของตูกำลังพูดว่าเลียก็หาย...กับแผลที่มีเลือดไหลอาบลงมาถึงข้อศอกเนี่ยนะ
เมื่อเห็นคนผมดำทำท่าจะแลบลิ้นเลียแผลที่ต้นแขน เอ๋จึงรีบคว้ามืออีกคนเอาไว้ก่อนที่จะตะโกนเสียงดัง "เฮ้ย เอ็งจะบ้าเลียเชื้อโรคเข้าปากรึไง ไป ไปห้องพยาบาล"
"เออๆ ไปก็ไป ทำไมต้องตะโกนด้วยวะ ตูตกใจเลือดพุ่งไหลออกหมดตัวทำไง" ซินเดินขมวดคิ้วตามแรงฉุดของเพื่อนแต่โดยดีเช้านี้มันอะไรกันนะทั้งเจ็บแผลทั้งแสบแก้วหู
โชคดีอย่างเดียวในเช้านี้ก็คือตึกคณะแพทย์และพยาบาลอยู่ไม่ไกลจากคณะของเขาเท่าไรนัก แต่ถึงแม้ว่าจะเป็นตึกแพทย์และพยาบาลที่มีการเปิดรับผู้ป่วยภายนอกตลอดเวลาก็เถอะลองเจอคนไข้ที่มีเลือดอาบเต็มข้อศอกลงมาทีข้อมือ เสื้อนักศึกษาสีขาวเปรอะเลือดเป็นจุดๆเพราะเขาถอดเสื้อช้อปออก แบบนี้ก็ต้องหน้าซีดเผือกกันบ้างล่ะ
"....ไอ้เอ๋แกมีผ้าเช็ดหน้าหรืออะไรสักอย่างมาเช็ดเลือดมั้ย" คนผมดำเอ่ยถามเพื่อนรักในขณะที่กำลังจะเข้าไปที่จุดรับผู้ป่วย "ลุงๆป้าๆที่นั่งรอเขาหน้าซีดกันหมดแล้ว"
"ไม่มีวะแกเดินไปล้างเลือดออกในห้องน้ำก่อนก็ได้มั้ง ในนั้นน่าจะมีทิชชู่ด้วย เดี๋ยวตูไปกรอกประวัติให้" เอ๋พยักหน้าไปทางห้องน้ำที่อยู่ตรงมุมของห้อง "เอาบัตรนักศึกษามาด้วยนะ เดี๋ยวนั่งรอแถวนี้"
"อือ ฝากด้วยเดี๋ยวมา" หลังจากที่ยื่นการ์ดแข็งแผ่นบางให้เพื่อนผมสีทราย เขาก็เดินตรงเพื่อที่จะเลี้ยวเข้าห้องน้ำ นัยน์ตาสีดำก็ไปกระทบกับใครบางคนที่คุ้นเคย
"คุณว่าน? มาทำอะไรที่นี่ฮะ" คนร่างสูงร้องทักแล้วเดินเข้าไปหาสาวสวยเขาลืมเสียสนิทเลยว่ากำลังจะทำอะไร แต่เมื่อเดินเข้าไปใกล้ซินก็เห็นว่า ต้นว่านและฝนกำลังหิ้วปีกจูนอยู่
"จูน? จูนเป็นอะไรไปฮะคุณต้นว่าน" ต้นว่านหันหน้าไปมองตามเสียงแล้วก็หน้าซีดอย่างตกตะลึง หล่อนไม่รู้เลยว่าคนที่เดินตัวปลิวเข้ามาทักทายกับคนที่โดนหิ้วปีกอยู่นี้ใครจะอาการหนักกว่ากัน
"คะคุณซินค่ะ แขน" ปลายนิ้วมืองามชี้ไปที่แหล่งน้ำพุเลือดด้วยความสั่นเทา เธอพยายามเหลือเกินที่จะไม่ให้เป็นลมล้มพับไปอีกคนในตอนนี้ ฝนมองที่แขนของผู้มาเยือนด้วยใบหน้าซีดเซียวไม่แพ้กัน
'เอ๊ะ อะ ที่นี่ที่ไหน' เด็กสาวที่โดนหิ้วปีกเข้ามาในตึกใหญ่นี่เริ่มรู้สึกตัวและมองพื้นตรงหน้าอย่างเบลอๆ เธอเห็นรองเท้าคัชชูสีดำเงาของผู้หญิงสองคนข้าง ๆ และรองเท้าผ้าใบอีกคู่หนึ่งที่อยู่ตรงหน้า
....ข้างๆ รองเท้าผ้าใบสีดำคู่นั้น มีหยดเลือด หยดแหมะลงมากระจายเต็มพื้น! เด็กสาวเบิกตากว้างก่อนที่จะเงยหน้ามองแหล่งที่มาของหยดน้ำสีเลือด
"อ้าว จูนรู้สึกตัวแล้วเหรอเป็นยังไงบ้างฮะ" ซินคลี่รอยยิ้มออกมาบางๆเมื่อเห็นว่าแฟนจำเป็นของเขานั้นดูมีอาการดีขึ้นแล้ว ตัวเขาจะได้ขอตัวไปล้างเลือดออกก่อนเพื่อที่จะได้ไม่สะดุดตาผู้คนไปกว่านี้ทว่า
ทันทีที่แฟนสาวจำเป็นพบว่าคนตรงหน้าคือแฟนของตัวเอง ฉากรักหวานฉ่ำเมื่อเช้าก็โดนกรอกลับมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เลือดลมสูบฉีดสีหน้าให้แดงปรี๊ด
"ว๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย" เด็กสาวกรีดร้อ