เซซาเร่ View my profile

Recommend

อัพเร็วไปเสียวหมดมุข = [] =!
 
ชมรมลับลับขจัดทอมเจ้าชู้ : 26.แค่หมากตัวหนึ่ง
"นี่ๆ รู้ข่าวรึยังบริษัท Icall น่ะ"
"เอ๊ จริงหรอ แบบนี้ช้าไม่ได้แล้วล่ะ ไปกันเถอะ"
เช้าวันจันทร์วันนี้ดูแปลกไปนักศึกษาชายหญิงที่เดินผ่านเขาล้วนแต่มีอุปกรณ์พกพารุ่นใหม่กันทั้งนั้น และที่สำคัญมันเป็นคอมพิวเตอร์พกพายี่ห้อเดียวกันหมดเสียด้วยสิคนผมสีทรายก้าวขาช้าๆอย่างหมดอาลัย ตอนนี้ทุกอย่างช่างในโลกน่าเบื่อเหลือเกิน ทั้งๆที่อีกนิดเดียวก็จะบรรลุเป้าหมายแล้วแท้ๆ คนที่ตัวเองและพรรคพวกทุ่มเทกำลังช่วยเหลือกับถอนตัวยอมแพ้เองเสียนี่ แถมหัวเรือใหญ่ก็ดันเห็นดีเห็นงามไปด้วยเสียได้ แล้วเขาจะไปทำอะไรได้ล่ะ...
"เพื่อเป็นการส่งเสริมการเรียนรู้...คอมพิวเตอร์พกพารุ่นใหม่ ให้เช่าในราคาถูก" นัยน์ตาสีเขียวน้ำทะเลมองไปที่โปสเตอร์ประจำคณะก่อนจะออกเสียงอ่านพึมพัม
"และมีจำนวนจำกัด" สิ้นเสียงประโยคที่แทรกขึ้นมาด้านหลัง คนผมสีทรายหันกลับไปตามต้นเสียง "....ซิน"
คนผมสีดำแห่งรัตติกาลยืนทอดสายตาไปที่ตัวอักษรบนโปสเตอร์ "แบบนี้ ip address นั่นก็คงจะใช้ไม่ได้แล้วสินะ เส้นใหญ่น่าดูเลยแฮะชมรมลับนั่น" 
".....นายยังสนใจเรื่องนั้นอยู่อีกรึไง" เอ๋หรี่ตาอย่างขัดใจ เขาเดินไปทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวยาว "เฮ้อ ช่างมันเถอะ แกยอมล้มเลิกที่จะเปิดโปงไอ้ชมรมของลับนั่นไปแล้วนี่"
ซินทิ้งน้ำหนักตัวลงบนเก้าอี้โดยมีเพื่อนรักขยับที่นั่งให้ "ช่วงนี้พักผ่อนไปก่อนเถอะเอ๋ อีกไม่นานทุกอย่างก็จะเริ่มชัดขึ้นเอง"
"พูดอะไรตูไม่เข้าใจ" คนผมสีทรายหันกลับไปมองเพื่อนรัก ซินสบตากับเขาด้วยใบหน้านิ่ง ดูยังไงนั่นก็ไม่ใช่ใบหน้าของคนที่กำลังยอมแพ้แน่ๆ
"ไอ้นิดคงจะมีเหตุผลของมัน บางทีที่มันทำไปอาจจะเพื่อปกป้องพวกเราด้วยก็ได้" นัยน์ตาสีดำสนิทปรายตามองไปที่โปสเตอร์ผ่านกระจกใส
"เฮอะ" เอ๋พ่นลงออกจมูก พูดถึงชื่อนี้แล้วมันยั๊วะจริงๆให้ตายเถอะ
"ฝ่ายนั้นคงจะใช้แพรเป็นเครื่องมือ และไอ้นิดก็คงต้องยอมทำตามเพราะรู้อะไรบางอย่าง" คนร่างสูงกว่ามองเพื่อนผมดำด้วยสีหน้าระคนแปลกใจ
"รู้เรื่องอะไร?" เมื่อเขาเอ่ยปากถาม อีกคนก็ส่ายหน้ากลับมาเป็นคำตอบ "ตอนนี้ชั้นยังไม่รู้ และก็คิดว่าไอ้นิดคงจะพูดไม่ได้ด้วย"
"แต่ที่รู้ก็คือ ชมรมลับลับนั่นมีแบ๊คอัพที่ใหญ่มาก" ดวงตาสีนิลตวัดมองเครื่องคอมพิวเตอร์พกพาสุดหรูที่มีสีดำเงางาม หน้าจอบางเฉียบในกระดาษเงามัน 
"นิดคงจะกลัวว่าเราจะไม่ปลอดภัยหากล้ำเส้นเกินไป ก็อย่างที่เห็นในข้อมูลที่เจาะมาได้ ชมรมนั่นไม่ใช่ชมรมธรรมดา"
คนผมสีทรายกลืนน้ำลาย นี่พวกเขาเข้าไปพัวพันกับองค์กรที่น่าอันตรายถึงขนาดนี้เลยหรือ นัยน์ตาคมมองปฎิกริยาของเพื่อนก่อนที่จะเอ่ยออกมาเบาๆเพื่อให้แค่คนข้างๆได้ยินเท่านั้น
"ถึงจะบอกว่าจะเลิกเปิดโปงชมรมลับนั่น แต่ตูไม่เคยบอกว่าจะเลิกหาตัวนางพญา" เจ้าของริมฝีปากได้รูปพูดออกมาด้วยดวงตาที่ส่องประกาย
เอ๋เลิกคิ้วสูงมองหน้าคนที่กำลังพูดต่อ "และตูก็ไม่ต้องการให้พวกแกพลอยเข้ามาเดือดร้อนในครั้งนี้ด้วย เพราะคราวนี้ตูจะทำเพื่อตัวเอง"
ร่างที่สูงน้อยกว่าลุกขึ้นยืนก่อนที่จะเดินออกจากบริเวณนั้น คนผมสีทรายที่เพิ่งรู้สึกตัวตะโกนเรียกเพื่อนก่อนที่จะวิ่งเข้าไปประชิดตัว "ซิน..แล้วนี่แกจะไปไหน"
คนผมดำคลี่รอยยิ้มออกมาที่มุมปาก "มีอุปกรณ์ดีๆมาให้ใช้ถึงที่แกจะไม่เอารึไง ตูว่าจะเอามาใช้สักเครื่องเหมือนกัน" 
"เออ งั้นก็ไม่ขัดศรัทธาด้วยคน" 
..................................................................................................................
ปลายนิ้วเรียวสัมผัสบนหน้าจอLCDก่อนที่จะเลื่อนเพื่อปลดล็อคเครื่องคอมพิวเตอร์ขนาดเล็กเท่าฝ่ามือ นัยน์ตากลมโตเป็นประกายเหมือนเด็กน้อยที่ได้ของเล่นใหม่เธอทดลองต่ออินเตอร์เน็ตโดยใช้wi-fiของมหาวิทยาลัยเพื่อเข้าเวปที่เธอเขียนนิยายเอาไว้เพื่อเช็คเรตติ้งดูว่ามีคนอ่านกี่คนและมีคอมเมนต์ใหม่ๆเพิ่มมาหรือไม่
จูนยิ้มออกมาเมื่อเห็นขาประจำนิยายของเธอเขียนเพิ่มขึ้นมาเพื่อแลกความคิดเห็นเกี่ยวกับนิยายตอนใหม่ของเธอแต่ละตอน
 #ความเห็นที่ 60 9/12/2010  14.52 น.โหย ตอนพิเศษซัลคิวบัสตำนานปีศาจความฝัน ลิเรียหื่นได้ใจเลยตอนนี้อ่านแล้วปาดน้ำลายแทบไม่ทัน รออ่านตอนต่อไปอยู่นะครับพ้ม...........จาก หลงไหลไร้สติ
เด็กสาวหัวเราะคิดคักอย่างเงียบๆเพราะตอนนี้ยังไม่จบชั่วโมงเรียน เธออาศัยจังหวะที่อาจารย์กำลังเติมหมึกใส่ปากเคมีเพื่อพิมพ์ตอบข้อความของแฟนคลับ
#ความเห็นที่ 61 9/12/2010  14.54 น.อิอิ ตอนหน้าแรงกว่านี้อีกรออ่านได้เลยจ้า...........จาก สวยใสไร้สติ
พอกดตกลงไปหญิงสาวที่มีผมดัดเป็นลอนอย่างน่ารักก็เงยหน้ามองอาจารย์อีกครั้งก่อนจะเห็นว่า เขาเผลอทำหมึกหกใส่มือตัวเองลำบากเพื่อนร่วมห้องต้องหยิบกระดาษทิชชู่ไปให้หน้ากระทู้กำลังรีเฟรชข้อมูลอีกครั้ง ก่อนที่จูนจะเปลี่ยนไปอ่านเวปอื่น เธอเห็นข้อความใหม่เพิ่มขึ้นมา
#ความเห็นที่ 62 9/12/2010  14.55 น.อ้าว คุณสวยใสอยู่หน้าจอเหรอครับตอนนี้...........จาก หลงไหลไร้สติ
#ความเห็นที่ 63 9/12/2010  14.56 น.อยู่หน้าจออยู่ค่ะ...........จาก สวยใสไร้สติ
#ความเห็นที่ 64 9/12/2010  14.57 น.ว่างพอจะคุยกันมั้ยครับพ้ม มีเรื่องอยากจะปรึกษานิดหน่อย...........จาก หลงไหลไร้สติ
#ความเห็นที่ 65 9/12/2010  14.59 น.ได้ค่ะ แต่อาจจะตอบช้านิดหน่อยนะตอนนี้มีเรียนอยู่...........จาก สวยใสไร้สติ
#ความเห็นที่ 66 9/12/2010  15.01 น.สมมติว่าสิ่งที่คุณลงมือลงแรงทำมากับเพื่อนๆทั้งหมด ถูกทำลายลงในพริบตาคุณจะทำยังไง ตอนนี้กระพ้มเซ็งมากมาย เบื่อชีวิตเหลือเกินช่วงนี้ ทุกอย่างมันสูญเปล่าหมดเลยมิหนำซ้ำ เพื่อนที่เคยเป็นตัวตั้งตัวตี จะแยกตัวออกไปเสี่ยงทำเรื่องอันตรายคนเดียวอีก.........จาก หลงไหลไร้สติ
#ความเห็นที่ 67 9/12/2010  15.06 น.ชั้นไม่รู้ว่าคุณเจอเรื่องอะไรมานะคะ แต่ชั้นอยากจะบอกอย่างเป็นกลางว่า ไม่มีอะไรที่ทำแล้วสูญเปล่าหรอกค่ะ โธมัสอัลวาเอดิสันกว่าเขาจะผลิตหลอดไฟมาได้ล้มเหลวกว่าหมื่นครั้ง แต่เขากลับบอกว่า ผมเรียนรู้วิธีกว่าหมื่นวิธีที่จะทำให้หลอดไฟไม่ติด มันน่าทึ่งมากเลยใช่มั้ยล่ะค่ะตัวอย่างการมองโลกของเขา ชั้นคิดว่าไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามหากเราเคยทำพลาดมาแล้ว เราจะสามารถเดินก้าวจากจุดเริ่มต้นได้ไวกว่าเดิม คุณไม่เห็นด้วยหรือค่ะ?...........จาก สวยใสไร้สติ
#ความเห็นที่ 68 9/12/2010  15.10 น.ขอบคุณมากๆเลยครับ ข้อคิดเห็นของคุณสวยใสไร้สติทำให้กระพ้มมีกำลังใจขึ้นเยอะเลย เอาวะลองอีกสักตั้ง...........จาก หลงไหลไร้สติ
#ความเห็นที่ 69 9/12/2010  15.15 น.เป็นกำลังใจให้นะคะ ตอนนี้ขอตัวไปเรียนก่อนเดี๋ยวอาจารย์จะเล่นงาน อิอิ...........จาก สวยใสไร้สติ
ปลายนิ้วมือเรียวแตะลงที่จอสัมผัสอีกครั้ง ก่อนจะเห็นข้อความสุดท้าย เขายิ้มกว้าง ตอนนี้เขาสามารถจัดการกับสิ่งที่สับสนในใจตัวเองได้แล้ว ที่เหลือก็คือ...
'หลังเลิกเรียนคาบบ่าย เจอกันที่โต๊ะนั่งเล่นประจำ ตอน 5 โมงเย็นมีเรื่องสำคัญจะคุย.....เอ๋เพื่อนที่น่ารักและหล่อเหลาของพวกแก '
นิ้วโป้งส่งแรงสัมผัสลงบนปุ่มเพื่อส่งsmsแบบส่งต่อหลายคนเขารอจนกระทั่งรูปจดหมายติดปีกปรากฎขึ้นมาซึ่งแสดงว่าข้อความส่งสำเร็จ เอ๋อมยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นเพื่อนผมดำข้างหน้าเอี้ยวตัวหยิบมือถือสีเดียวกับเส้นผมขึ้นมาดู ก่อนจะหันมามองเขาแล้วหันกลับไปที่กระดานดังเดิม
.....
......
โต๊ะนั่งเล่นก็คือโต๊ะม้านั่งกลมๆที่มีซุ้มไม้สำหรับบังแดดบังฝน ซึ่งส่วนมากจะสร้างให้ติดกับคลองระบายน้ำ เพื่อให้นักศึกษาที่เป็นกลุ่มคณะได้แยกตัวออกมาส่วนตัวเพื่อไม่ให้ส่งเสียงดังแก่คนรอบข้างจนเกินไป และเหตุที่ที่นั่งตรงนี้เป็นที่ประจำก็เพราะว่า ในเวลาแบบนี้คนอื่นเขากลับบ้านกันหมดแล้วนั่นเอง...
"โฮ้ยๆ คนจะรีบกลับบ้านไปดูซีรี่ย์ แกจะนัดมาคุยเรื่องไรวะ" กีร์เดินมาพลางบ่นพึมพัมเขาวางหนังสือการตลาดระหว่างประเทศลงบนโต๊ะก่อนจะนั่งลงเท้าคางทำหน้าเซ็ง
"เออ หิวจะตายอยู่แล้ว แทนที่จะนัดที่โรงอาหาร" เล็กแกะเปลือกพลาสติกออกจากลูกกวาดที่ทำด้วยน้ำตาลก่อนจะโยนเข้าปากเพื่อบรรเทาเสียงอุธรณ์จากอวัยวะช่วยย่อย
"โอเค ก่อนที่ไอ้ซินจะมา ตูจะเล่าอะไรให้ฟัง" คนผมสีทรายทำหน้าซีเรียสก่อนที่จะทำท่ากวักมือให้เพื่อนอีกสองคนเอาหูเข้าไปฟังใกล้ๆ
คนผมสีดำก้าวเดินออกจากห้องน้ำ พลางหยิบกระดาษทิชชู่ชุบน้ำเช็ดตามใบหน้าและลำคอ เพราะเวลาออกจากห้องแอร์ทีไรรู้สึกว่าอุณหภูมิในร่างกายจะสูงผิดปกติทุกทีเลยสิน่าซินมองนาฬิกาข้อมือสีเดนิมก่อนที่จะออกจากตึกเรียนเพื่อที่จะเดินไปที่โต๊ะนั่งเล่น และเมื่อเขาไปถึงก็พบกับกลุ่มเพื่อนที่กำลังสุมหัวกันอยู่ และเมื่อซินเดินเข้าไปใกล้เจ้าพวกนั้นก็หันมา
"ไอ้ซิน แกมานี่เลย" ประธานคณะการตลาดรีบสาวเท้าเข้ามาคว้าแขนของคนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่เพื่อลากเข้าไปนั่งที่โต๊ะหินทรงกลม
"อะไรของพวกแกวะ" คนที่เพิ่งถูกออกแรงฉุดกระชากพูดอย่างฉุนๆที่อยู่ๆก็ถูกเปลี่ยนอริยาบถอย่างรวดเร็วแบบนี้
"แกยังไม่เลิกตามหานางพญา ทำไมแกไม่บอกพวกเรา!" กีร์มองหน้าเพื่อนด้วยนัยน์ตาเข้มพอๆกับคนผมดำที่ตวัดดวงตาไปหาคนผมสีทราย เอ๋ทำเพียงหลบสายตาไปมองกังหันน้ำที่กำลังเพิ่มอ็อกซิเจนให้ฝูงปลา  
"คราวนี้ตูทำเพื่อตัวเอง ไม่ต้องการให้พวกแกมาติดร่างแหด้วย" ดวงตาสีดำสนิทในกรอบแว่นชักกลับมาเมื่อเห็นว่าตัวต้นเหตุแกล้งทำเป็นไม่มีตัวตนอยู่ในที่นี้ เขามองหน้ากีร์และเล็กด้วยสายตาจริงจัง
"แกคิดว่าคนเป็นเพื่อนได้ฟังแบบนี้จากปากเพื่อนจะรู้สึกยังไง?" เล็กขมวดคิ้วเป็นปม มือที่วางอยู่บนโต๊ะของเขาตอนนี้เปลี่ยนเป็นกำแน่นไปแล้ว "หรือว่าแกคิดว่าพวกเรามันไม่ได้ความเป็นตัวถ่วงแบบนั้น"
"เฮ้ย เล็กตูไม่เคยคิดแบบนั้น ..ตูก็แค่" ซินคิ้วขมวดเพราะไม่อยากจะผิดใจกับเพื่อนรัก "ไม่อยากให้พวกแกเดือดร้อนอีก"
"ไอ้ซินฟังนะ แกน่ะสำคัญกว่าการ์ตูนและฟิกเกอร์นับร้อยนับพันที่ชั้นเก็บสะสมมาเสียอีก" คนผมสีทรายเดินเข้ามาเขาวางมือทั้งคู่ลงบนโต๊ะก่อนจะทิ้งน้ำหนักและโน้มไปสบตากับคนที่นั่งอยู่ "ชั้นจะไม่มีวันปล่อยให้แกทำอะไรเสี่ยงๆคนเดียวแน่"
"...ไอ้เอ๋" ซินเงยหน้ามองคนที่สูงที่สุดในกลุ่มด้วยสีหน้าที่คาดไม่ถึงเพราะเจ้าเพื่อนคนนี้นานๆจะเล่นบทจริงจังกับเขาเสียที
"พวกเราก็เหมือนกัน มีอะไรก็ต้องผจญร่วมกันสิฟะ ถึงจะเรียกว่าเพื่อนกันจริง"  เล็กและกีร์พูดพลางตบไหล่คนข้างๆเบา
"อือ โทษทีนะ" คนผมสีรัตติกาลพูดพลางคลี่ยิ้มออกมา "งั้น พวกเรามาเริ่มต้นหาตัวไอ้เจ้าหัวหน้าชมรมลับลับนั่นใหม่อีกครั้งนึง"
ทั้งสี่คนมองหน้ากันไปมาแล้วยิ้มอย่างสบายใจที่ได้รับเป้าหมายใหม่กลับมา นี่น่าจะเป็นเวลาที่ควรเฉลิมฉลองทว่า
"ขอโทษนะคะ แต่รู้สึกว่าชั้นคงจะได้ยินอะไรที่สำคัญมากๆเสียแล้วสิ" สิ้นน้ำเสียงหวานทุกคนรอบโต๊ะหันกลับไปทางต้นเสียงพลางทำสีหน้าตกตะลึง
ปลายผมดัดลอนสลวยสลายเล็กน้อยตามกระแสลม เรียวนิ้วนุ่มจึงตวัดผ่านไฝเม็ดเล็กข้างๆดวงตาขึ้นมาจับเรือนผมงามทัดไว้ข้างหู สาวสวยผิวสีน้ำผึ้งกับริมฝีปากได้รูปส่งรอยยิ้มหวานจับใจ ก่อนที่จะเคลื่อนกายให้สะโพกผายปล่อยเรียวขายาวเดินเข้ามา หล่อนค่อยๆวางสะโพกกลมกลึงลงข้างๆคนผมดำก่อนที่จะเบียดหน้าอกที่ถูกรัดแน่นตึงเข้ากับท่อนแขน 
ซินเลิกคิ้วสูงอย่างชั่งใจ ริมฝีปากอวบอิ่มที่ฉาบไปด้วยลิปสติกสีแดงสดคลี่รอยยิ้มบางๆก่อนที่จะเอื้อนเอ่ย "หวังว่าคงจะยังไม่ลืมกันนะคะ..คุณซิน"
"ฮะ เฮ้ย ใครวะเนี่ย" เอ๋พูดไปพลางเอากระดาษเรียนวิชาการตลาดขึ้นมาซับน้ำลาย พอๆกับกีร์ที่พยายามเงยหน้าให้สูงเพื่อไม่ให้เลือดกำเดาไหลผ่านจมูกออกมา "โอย ความดันจะขึ้น"
"....จี๊สซี่" เล็กครางออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา หญิงสาวแสนเสน่ห์ตรงหน้าทำตาโตเมื่อเห็นสาวหล่อคุ้นตาก่อนที่จะหรี่ตาลงอย่างมีความหมายเธอยิ้มอย่างยั่วยวน "สวัสดีค่ะ คุณเล็กไม่เจอกันเสียนาน"
"คุณจี๊สซี่" คนผมดำสนิทยิ้มน้อยๆ เมื่อจำได้ว่าผู้หญิงแสนเซ็กซี่ที่มานั่งเบียดเขานี่เป็นใคร "ไม่เจอกันนานเลยนะฮะ"
"ฮ๊า จี๊สซี่ดีใจจังเลยค่ะ ที่คุณยังจำได้" หญิงสาวขยับตัวแนบชิดปลายนิ้วมืองามเชยคางของอีกฝ่ายให้ใกล้กับตนมากขึ้น "คุณทำชั้นผิดแผนมากเลยนะตอนนั้น"
ซินขยับคอเล็กน้อยเพื่อให้พ้นจากปลายนิ้วมือสวย "ขอโทษฮะ แต่ผมไม่ชอบเป็นของหวานของใคร" 
"แย่จัง แต่ชั้นยังหวังในตัวคุณอยู่นะ" ขนตายาวเป็นแพหรี่ลงอย่างสื่อความหมาย ริมฝีปากเงางามถูกลิ้นร้อนของเจ้าตัวเลียเบาๆ "ระดับคุณไม่ใช่แค่หวานหรอกนะคะ ถ้า..."
"แฮ่มๆ ขอโทษทีนะรู้สึกว่าคุณจะลืมคนอื่นไป" คนผมสีทรายพูดเสียงเข้มอย่างคนหวงเพื่อนแทรกประโยคของคนเสียงหวาน "แล้วก็อย่าหวังว่าจะได้แอ้มไอ้ซินมันง่ายๆ"
"ใช่ ตราบใดที่ยังมีพวกเราสามคนอยู่ ข้ามศพพวกเราไปก่อนเหอะ" พูดจบเล็กก็เดินมาคว้าข้อมือของสาวงามแล้วดึงห่างออกมาจากเพื่อนรัก 
หญิงสาวที่ถูกจับให้ลุกขึ้นยืนสะบัดผมอย่างท้าทาย เธอกอดอกหลวมๆ ก่อนที่จะดวงตาหวานจะกวาดตามองสำรวจเพื่อนร่วมโต๊ะของเป้าหมายอย่างละเอียด ปลายนิ้วที่ทาสีชมพูประดับดอกไม้สีขาวสัมผัสกับริมฝีปากล่างของตนเบาๆ
ก่อนที่ริมฝีปากงามจะเอื้อนเอ่ยออกมา "ไม่มีปัญหาค่ะ ชั้นจะกินพวกคุณให้หมดเลย"
"แรงงงว์" เอ๋อุทานออกมาด้วยใบหน้าแดงกร่ำ ไม่เคยเจอหญิงไทยที่ร้ายขนาดนี้มาก่อนเลย เขาทรุดตัวลงไปนั่งอย่างไม่รู้ตัว 
"โอ๊ยๆ ของจะขึ้น" กีร์นั่งหอบหายใจด้วยใบหน้าแดงไม่แพ้กันผู้หญิงอะไรก๋ากั่นสิ้นดี 
"แฮ่กๆๆๆ" เล็กหายใจแรงอย่างลืมตัว นี่สินะหน่วยดี้ล่าสวาทช่างสมคำร่ำลือจริงๆ
"คุณเป็นเจ้ามือในวงไพ่หรือไงถึงจะได้กินรอบวงน่ะ" ซินส่ายหัวนิดๆกับอาการโอเวอร์แอคชั่นของเพื่อนๆ
"แล้วคุณซินจะยอมเล่นกับชั้นมั้ยล่ะค่ะ?" หญิงสาวหัวเราะอย่างยั่วยวน เธอเดินเข้ามาวาดวงแขนก่อนที่จะโน้มตัวลงมากอดคอเขาไว้อย่างหลวมๆ
"....เมื่อกี้คุณบอกว่าได้ยินอะไรที่สำคัญ...คุณได้ยินอะไร?" คนผมดำที่มีสีชมพูแต้มที่ใบหน้าเมื่อสัมผัสถึงก้อนเนื้อนุ่มๆที่แผ่นหลังชิงพูดออกมาก่อนที่ยัยเสือสาวนี่จะงาบรอบโต๊ะไปจริงๆ
"พวกคุณกำลังจะหาทางจับตัวผู้นำของชมรมลับลับขจัดทอมเจ้าชู้นั่น" สาวสวยพูดด้วยดวงตาทอประกาย "ชั้นเข้าใจถูกใช่มั้ยค่ะ?"
"ฮ๊า แย่จังสำคัญจริงๆด้วยสิ แบบนี้คงปล่อยไปไหนไม่ได้แล้วล่ะ" นัยน์ตาสีดำสนิทหรี่ลงอย่างเจ้าเล่ห์ ซึ่งนั่นก็ทำให้ผู้หญิงที่สบตาเกิดความหวั่นไหวเธออยากได้เขามาเป็นอาหารมื้อดึกจริงๆให้ตายเถอะ
"เราลองมาร่วมมือกันดูมั้ยค่ะ คุณซิน"
"ร่วมมือกัน?"
หญิงสาวยิ้มก่อนที่จะพยักหน้าเบาๆ "การที่มีชมรมนั่นขึ้นมาพวกชั้นก็ลำบากเหมือนกันนะคะ เพราะทอมเจ้าชู้ลดลงทุกวัน เพื่อนๆบ่นกันอุบเลย"
จี๊สซี่เห็นสายตาที่แสดงงุนงงของพวกสาวหล่อก็รีบพูดเสริมประโยคขึ้นมา "พวกชั้นชอบความสนุกและท้าทายน่ะค่ะ ประมาณว่ารักสนุกแต่ไม่ชอบผูกพันธ์ พอทอมเจ้าชู้หายไปก็เลยรู้สึกหมดชีวิตชีวา"
"...อย่างนี้นี่เอง" ดวงตาสีนิลขยับแว่นเพื่อวิเคราะห์อะไรบางอย่าง จี๊สซี่ถือโอกาสเดินออกมายืนข้างที่นั่งของคนที่หลงไหลเพื่อจะได้มองเขาได้ถนัดตา 
"ถ้ามีอะไรที่พวกชั้นน่าจะช่วยพวกคุณได้ บอกมาได้เลยนะคะไม่ต้องเกรงใจ" สาวสวยยื่นมือมาตรงหน้าสาวหล่อผมดำก่อนที่จะขยิบตาเซ็กซี่อีกครั้ง "....ทุกเรื่องเลย"
คนที่ถูกขยิบตาเอื้อมมือไปสัมผัสกับมือนุ่มเบาๆก็จะยกขึ้นมาสัมผัสกับริมฝีปากอย่างบางเบาบนหลังมือ จิ๊สซี่มีสีแดงแต้มที่ใบหน้าอย่างพึงพอใจ ผิดกับเพื่อนๆอย่างน้อยก็หนึ่งคนที่มีสีหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด
"เป็นเกียรติ์มากที่ได้คุณมาร่วมงาน"
"ด้วยความยินดีค่ะ....คุณซิน"

*จี๊สซี่ปรากฎตัวในตอนพิเศษ สาวร้อนแรงข้างตึก 18+ นะจ๊ะถ้าจะอ่าน เตือนไว้แล้วนะตัวเธอว์ 













Comment

Comment:

Tweet

อืมม
จูนแนะนำไปโดยไม่รู้เลยว่ามันจะเข้าชมรมตัวเอง!!
จิ๊สซี่ โผล่มาเหมือนยิ่งผลักดันให้ซินหาต้นตอ
ยิ่งมีพรรคพวกมากก็หาได้ง่ายและเร็วขึ้น

ตราบใดที่คนอ่านยังไม่รู้ว่ชมรบลับๆนั้นมีอะไรซ่อนอยู่บ้าง
การต่อกรครั้งนี้ก็ดูจะสูสีอยู่ไม่ใช่น้อยย ^^

ติดตามตอนต่อไป + เป็นกำลังใจให้คนแต่ง :))

#1 By @P (61.7.133.19) on 2010-12-19 11:06