เซซาเร่ View my profile

Recommend

ชมรมลับลับขจัดทอมเจ้าชู้ : 25. ล่มสลาย
 
อัพตอนใหม่แล้วจ้า เครื่องกำลังสตาร์ทอิอิ ขณะที่หัวกำลังแล่นต้องรีบปั่นไว้ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามเน้อ

ต้นว่าน ชมรมลับลับขจัดจอมเจ้าชู้
ความเดิมจากตอนที่แล้ว
"ip address ที่เจาะเข้ามา...มาจากมหาวิทยาลัยนี้เอง" เสียงฮือฮา อื้ออึงดังขึ้นอีกครั้ง แต่ยังไม่เท่ากับเสียงที่กำลังจะดังขึ้นอีกเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายจากปากรุ่นพี่สาวแสนสวย "และมาจากคณะเทคนิคคอมพิวเตอร์"
จูนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น นัยน์ตาสีอ่อนสบตากับสีดวงตาเปลือกไม้ที่เจ้าตัวยังคงยืนนิ่ง มือน้อยจับกันแน่นจนรู้สึกถึงความชื้นของเหงื่อผ่านปลายนิ้วเย็น 
".......พี่ซิน"
ตอนนี้มันคงถึงเวลาแล้วที่พวกเธอจะต้องตัดสินใจ มือเรียวปัดช่อผมยาวให้สะบัดไปข้างหลังก่อนที่ต้นว่านจะเดินกลับมาที่โต๊ะและเริ่มสั่งการ...............
'นายรุกล้ำเข้ามามากเกินไปแล้วนะ...ซิน'
.........................................................................................................................
ตึกเทคนิคคอมพิวเตอร์หลังจากเรียนจบคาบแรกซึ่งกินเวลายาวนานถึงสามชั่วโมง ทำให้นักศึกษาหลายคนรีบเก็บของลุกออกจากห้องทันทีที่เสียงออดดังเพราะลำพังแค่ยันตัวออกจากที่นอนและอดอาหารเช้าเพื่อที่จะเข้าห้องเรียนให้ทันก็ลำบากพอดูแล้ว ยังไม่รวมว่าต้องไปแย่งชิงอาหารกับที่นั่งในโรงอาหารเวลาก่อนเที่ยงอีก ยกเว้นคนกลุ่มหนึ่งที่มีเพื่อนต่างคณะเอาเสบียงมาให้ถึงที่ ซิน เอ๋และกีร์มารวมตัวกันที่ห้องคอมพิวเตอร์เพื่อดูข้อมูลล้ำค่าที่พวกเขาเพิ่งได้มาเมื่อคืน
"อ๊ะ" เสียงอุทานจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ข้างๆทำให้คนที่มีเรือนผมดำที่กำลังเคี้ยวขนมปังทอดไส้แกงกระหรี่อยู่ต้องหันไปมอง "มีอะไรรึเอ๋"
"ซิน กีร์แกมาดูนี่" เพื่อนรักผมสีทรายไม่พูดเปล่าพยักหน้าให้มาดูหน้าจอบางของตัวเอง "พวกนั้นรู้ตัวแล้ว ip address เปลี่ยนเป็นว่าเล่นเลย"
"ฮึ" เอ๋พ่นลมเบาๆอย่างดูหมิ่น "สายเกินไปแล้วละพวก ด้วยเทคโนโลยีอันล้ำค่าของพวกเรา ข้อมูลของพวกเจ้าจะต้องแตกในอีกไม่นาน ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า" 
"เดี๋ยวนี้ ip address มันเปลี่ยนกันได้แล้วรึ" กีร์ประธานคณะการตลาดขมวดคิ้วความรู้เรื่องโลกไซเบอร์ของเขามีแค่ระดับใช้งานทั่วไปเท่านั้น
"มันมีเทคนิคอยู่ เหมือนเคยอ่านเจอใน google เหมือนกัน" ร่างสูงขยับกรอบแว่นอย่างพิจารณา "เอ๋ ขอข้อมูลย้อนหลัง ip address ของอีเมลนี่สักสองเดือนได้มั้ย"
"สองเดือนเลยเหรอ ไม่แน่ใจนะแต่จะลองทำดู" ลูกครึ่งไทย-อิตาลี่รัวนิ้วมือลงบนแป้นพิมพ์ผ่านโปรแกรมพิเศษที่เขาต้องเสียของรักเพื่อแลกมา
"นี่ไง ถ้าไม่รวมวันนี้นะ ip address ที่ใช้ซ้ำๆกันตลอดสองเดือนที่ผ่านมาก็มีแค่ 2 หมายเลข" 
"อันแรก เป็นอันที่เราตรวจได้ว่าเป็นรหัสที่น่าจะมาจากตึกวารสารศาสตร์" นิ้วมือเรียวกลิ้งสกอร์เมาส์ลงมา "ส่วนอันที่สองนี่ไม่รู้ แต่ถ้าให้เดาของจะพวกคอมพิวเตอร์พกพา"
"ก็หมายความว่า ที่ตั้งชมรมนั่นจะต้องอยู่ในตึกนั้น และคอมพิวเตอร์พกพาก็จะเป็นหลักฐานมัดว่า.....ใครคือนางพญา"  คนผมสีนิลพูดพึมพัมออกมาเบาๆ
"....งั้นถ้าสมมุติว่าถ้าตูสามารถหาเครื่องคอมพิวเตอร์พกพานั่นแล้วส่งข้อมูลจากเครื่องนั้นกลับมาที่แก ก็จะสามารถยืนยันได้ใช่มั้ยว่าเจ้าของเครื่องคือนางพญา" 
"ใช่" 
เพื่อนรักทั้งสองหันมามองคนผมดำที่อยู่ด้านหลัง ซินยังคงยืนนิ่งอย่างใช้ความคิด 
"ซิน แกมีอะไรรึเปล่า?" คนผมสีทรายเอ่ยถามจากพฤติกรรมที่แปลกไปของเพื่อนสาวแต่ก็ได้รับแค่การส่ายหน้าช้าๆจากคนที่ถูกถาม
"นี่แกคงจะไม่ได้ไปค้นตัวทุกคนในตึกนั่นเพื่อหาคอมพิวเตอร์พกพานั่น แล้วส่งข้อมูลมาทีละเครื่องหรอกนะ" กีร์พูดติดตลกเวอร์ก่อนที่จะสะดุดความคิด
"หรือว่าแกสงสัยใครเป็นพิเศษ?" นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของประธานการตลาดสบตากับดวงตาสีนิลอย่างสอบถาม  
"เรื่องนั้น...ขอให้ชั้นได้พิสูจน์เรื่องบางอย่างให้แน่ใจก่อน"
'ว่าเธอไม่ใช่นางพญา...ต้นว่าน'
.............................................................................................................................................................................
ตึกวารสารศาสตร์ที่ตอนนี้ผู้คนเริ่มเดินกันควักไขว่เพราะเพิ่งจะจบคาบเรียนตอนเช้าไป สาวๆเดินออกจากตึกกันเป็นกลุ่มด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนที่จะเมาท์เรื่องดาราเกาหลีสุดฮอตในซีรีย์เกาหลีชื่อดังที่ตนเพิ่งดูกันไปเมื่อวาน ผิดกับคนกลุ่มหนึ่งที่ยังคงนั่งประชุมเครียดอยู่ในชมรม จนกระทั่งมีโทรศัพท์ดังขึ้นมาจากนั้นรุ่นพี่สาวจึงแยกตัวออกมาคุยอยู่นานสองนาน
"ค่ะ มาดาม" เสียงหวานตอบรับคนมีอำนาจในอุปกรณ์สื่อสารอย่างแผ่วเบา "พวกเราจะระวังตัวให้มากกว่านี้ค่ะ ส่วนเรื่องอุปกรณ์นั่น.."
"ไม่เป็นไรคุณต้นว่าน ทางเรามีงบให้คุณมากพอที่จะแจกจ่ายคอมพิวเตอร์พกพาให้กับทุกคนในตึกวารสารศาสตร์ด้วยซ้ำ"
"แต่มันจะไม่สิ้นเปลืองเกินไปหน่อยหรือค่ะ มาดาม" สิ้นเสียงหวาน เธอได้ยินเสียงหญิงสาววัยกลางคนหัวเราะอย่างยินดีตอบกลับมา 
"ไม่เลย ไม่เลยคุณต้นว่าน สิ่งที่พวกเราได้มากจากพวกเธอมันมากกว่านี้หลายเท่านัก ไม่ต้องห่วงนะ ชั้นจะไม่ทำให้มันเป็นเรื่องแตกตื่นหรอก"
"จะเป็นไปได้อย่างไรค่ะ อยู่ดีๆนักศึกษาและอาจารย์ตึกวารสารศาสตร์ก็ได้คอมพิวเตอร์พกพากันถ้วนหน้า" คิ้วงามของคนนัยน์ตาสีเปลือกไม้เลิกสูงอย่างลังเลใจ
"อืม นั่นสินะ ถ้าสมมติว่ามีบริษัทคอมพิวเตอร์แห่งหนึ่งที่เพิ่งจะเปิดตัวสินค้าใหม่และอยากจะสนับสนุนอุปกรณ์เพื่อการศึกษาและเป็นการส่งเสริมการอ่านโดยให้เช่าเครื่องคอมพิวเตอร์ขนาดพกพาที่สามารถอ่าน E-book และเล่นอินเตอร์เน็ตได้ในราคาแสนจะถูกทั่วทั้งมหาวิทยาลัยในจำนวนจำกัดเพื่อที่จะทำ CSR(ความรับผิดชอบขององค์กรธุรกิจที่มีต่อสังคม) ล่ะ"
"อ๊ะ" ต้นว่านรู้สึกทึ่งในความคิดของหญิงวัยกลางคนที่พวกเธอเรียกว่ามาดามเป็นอย่างยิ่ง เพราะนอกจากบริษัทจะได้ชื่อเสียงที่ดีขึ้นจากการทำ CSR นี้แล้ว คนที่ได้ลองใช้เทคโนโลยีใหม่ๆเข้าสักครั้งหนึ่งจะเกิดความเคยชินแล้วพวกเขาก็จะบอกต่อกันไปเรื่อยๆแก่คนที่ยังไม่เคยทดลองใช้ และหากพวกเขาคิดจะซื้อไปเป็นของส่วนตัวละก็...ส่วนมากจะเริ่มจากของที่ตนคุ้นเคยก่อนเป็นอันดับแรกซึ่งก็เป็นกลยุทธ์การเพิ่มยอดขายที่ดี ไม่รวมกระแสแฟชั่นที่จะตามมาในภายหลัง...
และที่สำคัญ
"แบบนี้ก็จะสามารถกระจายความเสี่ยงออกไปได้อีกสินะคะ" หญิงสาวผู้งดงามแย้มริมฝีปากบางได้เป็นครั้งแรกของวัน แน่นอนถึงจะมีโปรแกรมและเทคนิคระดับเทพขนาดไหนถ้ามาเจอเครื่องคอมพิวเตอร์รุ่นเดียวกันชนิดเดียวกันทั่วมหาวิทยาลัยก็ยากที่จะจับมือใครดม
"ถ้าขนาดนั้นยังหาตัวเธอเจออีกชั้นยอมซูฮกให้เลย" เสียงหัวเราะต่อกระซิกของหญิงสาวต่างวัย ดึงดูดความสนใจของคนร่วมชมรมให้หันมามองเธอ
ต้นว่านสังเกตุเห็นใบหน้าวิตกกังวลของบรรดารุ่นน้อง เธอจึงยิ้มให้อย่างอ่อนโยนเพื่อที่จะบอกว่า ไม่เป็นไรมีทางแก้ไขปัญหาแล้ว 
ซึ่งนั่นก็ทำให้เกิดเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกกันถ้วนหน้า หลังจากกดวางสายจากสตรีผู้มีอำนาจรุ่นพี่สาวก็ได้สรุปเหตุการณ์ทั้งหมด ซึ่งยังความยินดี
มาให้บรรดาผู้ที่ได้ฟังเป็นอย่างยิ่ง
"กรี๊ดดดด เครื่องคอมพิวเตอร์พกพา ไฮโซซซซ" จูนกับฝนกอดคอกันกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ โดยด้านข้างมีนาที่นั่งทำตาเคลิ้มว่าจะไปโหลดนิยายฆาตกรรมที่ไหนมาอ่านดี
ต้นว่านยิ้มหวานด้วยนัยน์ตาแวววาว "ทันทีหลังจากที่พวกเราได้รับคอมพิวเตอร์นั่นแล้ว....การโต้กลับจะเกิดขึ้น"
'มาลองดีกับพวกชั้น แล้วนายจะได้เห็นดีกัน...ซิน'
..................................................................................................................
ถึงแม้ว่าอีกไม่ถึงชั่วโมงเสียงออดสวรรค์กำลังจะดังและปลดปล่อยเขาจากคุกที่ไม่มีรูปทรงนี้แล้วก็ตามที่ แต่ร่างสูงในชุดนักศึกษาก็อดหยิบชีทเรียน ขึ้นมาบังหน้าเพื่อหาวระบายความเบื่อเสียไม่ได้ขณะที่เล็กกำลังคิดว่าจะหลับดีหรือจะฟังข้อกฎหมายที่ว่าด้วยการยึดทรัพย์สินต่อดี อุปกรณ์เครื่องสีน้ำเงินก็สั่นแรงๆ ซึ่งอย่างน้อยก็สี่คนรอบโต๊ะเขายังได้ยิน
"ตืออออออ ตืออออออออออ" เสียงสั่นหยุดเงียบลงเมื่อเจ้าของที่สะดุ้งรีบกดรับสาย ท่ามกลางเสียงเหน็บแนมนิดๆของเพื่อนร่วมห้อง "ถ้าเสียงสั่นแกมันดังขนาดนี้...เปิดริงโทนไปเลยไม่ดีกว่าเรอะ"
เล็กสะบัดสายตาดุใส่เพื่อนก่อนที่จะขออนุญาตอาจารย์ออกไปด้านนอก "ฮัลโหล?" ร่างสูงพูดสายในขณะที่เดินออกมานอกห้อง เขายังไม่ได้มองหรอกว่าใครเป็นคนติดต่อมาเพียงแต่ว่าอยากจะออกจากห้องขังนี่ไวๆเหลือเกิน
"ไอ้เล็ก ชั้นเอง" ดวงตาสีน้ำตาลไหม้ลุกโพรง ปลายคิ้วโค้งเลิกสูงเมื่ออีกฝ่ายได้ยินเสียงที่ตอบกลับมา
"ไอ้นิด!? ไอ้นิดแกหายไปไหนมา"  เพื่อนสาวถามไถ่เพื่อนสนิทด้วยความดีใจระคนตื่นเต้น ก็ตั้งแต่เกิดเรื่องหนังสือพิมพ์นั่น นิดก็ไม่ได้มาเข้าเรียนอีกเลย
"อือ โทษทีนะ มัวแต่ไปตามง้อแพรอยู่" เสียงปลายสายหัวเราะน้อยๆ "แกก็รู้ว่าชั้นรักเขามาก คบกันมาตั้งหลายปี"
"สองอาทิตย์ที่ผ่านมาเนี่ยนะ"  เล็กเกาผมสีออกน้ำตาลทองที่เขาเพิ่งไปย้อมมาอย่างงงๆ "แล้วเป็นไงมั่ง"
"เออสิ เขาจะเลิกกับชั้นให้ได้เลย sheเก็บข้าวของกลับบ้านที่ต่างจังหวัดเลยด้วยซ้ำ" นิดเอ่ยเสียงเซ็งๆเมื่อนึกถึงแฟนที่แสนจะขี้งอนของเขาแต่ก็นะเป็นใครเจอแฟนเจ้าชู้แบบนี้ก็คงจะเหมือนกัน
"เอ้อ ลำบากแย่ แล้วง้อสำเร็จมั้ยล่ะ"  คนร่างสูงพูดตอบอย่างเห็นใจระคนสมน้ำหน้าไปในตัว แต่แล้วเขาก็รู้สึกว่าเกิดความเงียบนานเกินไป 
"ไอ้นิด?"
"......ซินอยู่แถวนั้นมั้ย?"  เล็กนึกแปลกใจแต่ก็ตอบไปแต่โดยดี "ตอนนี้ยังเป็นชั่วโมงเรียนอยู่ ไอ้ซินก็คงจะอยู่คณะเทคนิคคอมนั่นละ ตูว่าแกคงจะโดดนานไปหน่อยนะ"
"ฮะฮะฮะ นั่นสินะ" ปลายสายหัวเราะกลับมาแบบไม่เต็มปาก จากน้ำเสียงเขาคงจะมีเรื่องหนักใจอยู่แน่ๆ 
"......เย็นนี้ชั้นจะไปหาพวกแกนะ ฝากบอกพวกนั้นด้วย ตอนนี้แค่นี้ก่อนละกันไปเรียนต่อเถอะ ไม่กวนแล้ว"
เสียงกดปิดสายของอีกฝ่ายทำให้เพื่อนสนิทเกิดความกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก "....นิด" 
เล็กมองหน้าจอนิ่งแล้วเก็บลงกระเป๋ากางเกง ก่อนที่เขาจะหมุนตัวกลับเข้าห้องเรียนตามเดิม
...............................................................................................................................
โรงอาหารในยามเย็นแม้จะมีคนไม่มากเท่าตอนเที่ยง แต่ก็ยังคงมีผู้คนมาใช้บริการกันอยู่อย่างต่อเนื่องเพราะไม่ว่าจะตอนไหน หลังจากเรียนเสร็จก็รู้สึกเปลืองพลังงานไม่แพ้กันกลุ่มสาวหล่อต่างคณะที่มารวมกันในที่แห่งนี้ ต่างเรียกความสนใจของสาวๆได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าสี่คนนี้จะทำอะไรทุกอริยาบทก็อยู่ในสายตาของสาวๆตลอด ยิ่งโดยเฉพาะคนผมดำทีตีหน้านิ่งขรึมอย่างใช้ความคิดคนนั้นซึ่งตกเป็นข่าวอยู่ในหน้าหนังสือพิมพ์ฉบับเดือนก่อน
"นิดมันได้บอกหรือเปล่าว่ามีเรื่องอะไรไอ้เล็ก" นัยน์ตาสีรัตติกาลตวัดมองเพื่อนก่อนที่จะได้รับการส่ายหัวกลับมา
"มันก็เล่าให้ฟังแค่นั้นละ" เล็กคว้าน้ำส้มปั่นขึ้นมาก่อนที่จะเอาหลอดเกลี่ยๆให้ปริมาณน้ำเพิ่มขึ้น "....แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้วตูไม่ค่อยสบายใจเลย"
"รึว่ามันจะง้อแฟนไม่สำเร็จ" กีร์ลองทบทวนความน่าจะเป็น "ถ้าอย่างนั้นเสียงหงอยๆนั่นก็คงจะเข้าที"
"โห ถ้าเป็นอย่างนั้นก็น่าเสียดายแย่ มันคบกันมาเกือบห้าปีแล้วนี่" เอ๋พลิกหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยตัวการ์ตูนที่สร้างจากหมึกดำ "แต่ก็นะ ดันเจ้าชู้ปลาไหลขนาดนั้นเป็นใครใครก็เลิกละว๊า"
"ขอบใจที่ออกความเห็นนะไอ้เอ๋" สิ้นเสียงเรียบๆ คนผมสีทรายสะดุ้งสุดตัวก่อนที่จะสังเกตุว่านิดยืนทำตาคมอยู่ข้างหลังตัวเอง
"ว่าไง" เอ๋ทักเพื่อนน้ำเสียงเจื่อนๆ ก่อนที่จะลุกหนีไปนั่งข้างคนผมดำ 
"เป็นยังไงบ้างนิด ไม่เจอกันนานเลย" ซินคลี่รอยยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเพื่อนยังสบายดี "โดดเรียนนานๆเดี๋ยวก็โดนไทร์หรอก"
"อือ โทษที พรุ่งนี้จะมาเรียนแล้ว" นิดยิ้มตอบเพื่อนๆก่อนที่เลื่อนเก้าอี้ออกและเอียงตัวนั่ง "เห็นว่าเล็กเก็บชีทเรียนไว้ให้ ขอบใจมากเพื่อน"
"เออ ไม่เป็นไร ไว้ใกล้สอบจะติวให้อีกทีตอนนี้รีบอ่านเข้าละจะได้ตามคนอื่นทัน" เล็กตบไหล่เพื่อนก่อนที่จะเลื่อนกองกระดาษสำหรับเรียนปึกหนึ่งไปให้
"ไหนแกนัดพวกตูมามีอะไรจะเล่าให้ฟังรึเปล่า" กีร์เขี่ยเศษหัวหอมใหญ่ในจานข้าวผัดไว้ขอบๆจานก่อนที่จะเงยหน้ามองเพื่อนสนิทที่เพิ่งเข้ามา
".....ซิน"  ริมฝีปากบางขยับเบาๆอย่างชั่งใจกับคนตรงหน้า 
"อืม ว่าไงนิด" ซินตอบกลับดวงตาสีนิลมองสำรวจอาการแปลกๆของเพื่อนสนิท 
"ชั้นรู้เรื่องที่พวกแกทำเพื่อชั้น ถึงขนาดที่ยอมเอาตัวเองเข้าแลกไปแบบนั้น" ร่างในชุดไปรเวทละสายตาจากคนตรงหน้าเล็กน้อย "ซึ่งชั้นก็ขอบใจและซึ้งในน้ำใจพวกแกมาก"เขาก้มหน้านิ่งปล่อยให้น้ำเสียงพึมพัมลอยออกมาจากริมฝีปากบาง "แต่ว่า....พอได้แล้วล่ะ" 
เพื่อนร่วมโต๊ะหยุดกิจกรรมต่างๆโดยสิ้นเชิง พวกเขามองคนที่เพิ่งมาใหม่อย่างไม่เชื่อสายตา คนผมสีทรายที่เลือดร้อนที่สุดในกลุ่มทำท่าจะอ้าปากพูดก่อนที่คนผมดำจะจ้องมองมาแล้วส่ายหน้าเพื่อให้เขาเก็บอาการลง
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครแทรกอะไรขึ้นมาเจ้าตัวจึงเอ่ยต่อไปช้าๆแต่ชัดเจน "ตอนนี้ชั้นกับแพรเข้าใจกันดีแล้ว เขายอมให้โอกาสชั้นอีกครั้ง แล้วชั้นก็ไม่ติดใจอะไรเรื่องชมรมนั่นแล้วด้วย"
"แกพูดจริงรึ" ปลายนิ้วเรียวยกขอบแว่นขึ้นมาเพื่อให้ดวงตาสีนิลได้ค้นหาคำตอบบางอย่างที่อีกคนพยายามปิดซ่อนไว้
"อือ ที่ผ่านมาชั้นผิดเองที่ทำตัวเจ้าชู้แบบนั้น เพราะงั้นพวกแกอย่าเหนื่อยต่อไปเพื่อชั้นอีกเลยนะ"
สิ้นเสียงสั่นเครือของเพื่อนที่มาใหม่ เอ๋ลุกขึ้นก่อนที่จะวางมือกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังก้องไปทั่วบริเวณ ซึ่งนั่นก็เรียกความสนใจจากคนในโรงอาหารได้เกือบหมด
".....แก ไอ้นิด! แกรู้ตัวบ้างไหมว่าพูดอะไรออกมา แกรู้บ้างมั้ยว่าพวกชั้นน่ะ..." คนผมสีทรายนึกถึงหุ่นจำลองของสะสมที่รักของเขาแล้วเลือดขึ้นหน้า ตกลงที่พวกเขาทำไปทุกอย่างนี่มันสูญเปล่าสิ้นดี
"ไม่เป็นไรตูเข้าใจ" คำพูดเรียบๆที่ออกมาจากใบหน้าเรียบเฉยของคนผมดำ ทำให้เอ๋ชะงักลงเขากลืนคำพูดที่แสดงความเหลืออดลงคอแล้วกระแทกตัวลงนั่งตามเดิมเหลือไว้แค่เพียงสายตาดุดันที่จ้องมองคนฝั่งตรงข้าม
"ซิน...แกไม่โกรธชั้นหรอ" นิดพูดออกมาอย่างไม่แน่ใจ คนที่มีดวงตาสีนิลตรงหน้าช่างทำให้เขาซาบซึ้งหัวใจเหลือเกิน
"ไม่ ถึงยังไงแต่แรกพวกชั้นก็ทำเพื่อแกอยู่แล้ว และถ้านี่เป็นความต้องการของแกชั้นก็จะหยุด" ซินพูดพลางคลี่รอยยิ้มนิดๆอย่างจริงใจ 
"ชั้นจะหยุดเรื่องการเปิดโปงชมรมลับลับนั่น" 
"ไอ้ซิน!?" ทุกคนรอบโต๊ะมองคนกลางโต๊ะอย่างไม่เชื่อสายตา ปกติแล้วคนคนนี้ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆอย่างนี้
"ขอบใจ ขอบใจมากๆเลยซิน ชั้นดีใจที่แกไม่โกรธแถมยังดีกับชั้นถึงขนาด...แอ๊บ...บบ!!!!"  เจ้าของน้ำเสียงลึกซึ้งพูดยังไม่ทันจบก็มีเสียงหนังสือพกพาขนาดเล็กฟาดลงมาที่กลางศรีษะเขาเต็มแรง
"แต่ตูโกรธโว๊ยยยยยยย เมิงตายยยซะเถอะะะะะะ"  เอ๋คว้าข้าวของต่างๆที่วางอยู่บนโต๊ะอาหาร แล้วปล่อยให้มันลอยไปตามแรงเหวี่ยงใส่เพื่อนที่กำลังมึนงงกับน้ำหนักของที่กระแทกลงบนหัว 
"เฮ้ยๆ ไอ้เอ๋ ใจเย็นๆ" กีร์กับเล็กรีบพุ่งตัวเอาไปจับของในมือคนเลือดร้อนเอาไว้ก่อนที่ข้าวผัดหมูจะปลิวกระจายไปในอากาศ
...
........
จากโต๊ะที่เธอนั่งอยู่ถึงแม้จะไกล แต่ก็สามารถเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างชัดเจน ปลายนิ้วเรียวเลื่อนไปกดปุ่มสัมผัสบนโทรศัพท์เครื่องสีหวาน ก่อนที่จะบรรจงกรอกน้ำเสียงรื่นหูลงไปเมื่อได้ยินเสียงกดรับสาย
"สวัสดีคะ คุณแพรวา" คนสวยที่มีเรือนผมสีน้ำตาลเปลือกไม้พูดพลางยิ้มรับกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น 
"คุณต้นว่านเป็นอย่างไรบ้างค่ะ" ปลายเสียงตอบกลับมาอย่างตื่นเต้น
"ทุกอย่างเป็นไปตามที่ต้องการค่ะ ต้องขอบคุณคุณแพรวาจริงๆที่ให้ความร่วมมือถึงเพียงนี้" สาวสวยยิ้มหวานขณะที่มองเหตุการณ์จราจลย่อยๆเบื้องหน้า
"ยังน้อยไปด้วยซ้ำถ้าเทียบกับสิ่งที่พวกคุณทำให้นะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะคุณต้นว่าน หวังว่าคราวนี้เจ้าตัวดีนั่นจะเลิกเจ้าชู้ถาวรสักที" ปลายเสียงใสส่งเสียงหัวเราะระรื่นหูอย่างสบายใจ 
"ค่ะ ขอบคุณที่ใช้บริการชมรมลับลับขจัดทอมเจ้าชู้นะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะคุณแพรวา"
หลังจากที่กดวางสายจากอีกฝ่ายไป นัยน์ตาสีเปลือกไม้จดจ้องไปที่คนที่มีสีแห่งรัตติกาลที่ยังคงตีสีหน้านิ่งระหว่างกลุ่มเพื่อนที่กำลังก่อวิวาทกันอย่างท้าทาย
'ขอดูหน่อยสิ ว่าคุณจะทำยังไงต่อไป หลังจากที่เสียเป้าหมายสำคัญไป....คุณซิน'
จบตอน





edit @ 6 Dec 2010 17:55:00 by เซซาเร่

edit @ 6 Dec 2010 17:56:05 by เซซาเร่

edit @ 6 Dec 2010 21:43:07 by เซซาเร่

edit @ 6 Dec 2010 21:44:24 by เซซาเร่

edit @ 6 Dec 2010 21:46:21 by เซซาเร่

Comment

Comment:

Tweet

ขอบใจจ้า *-* +

#2 By เซซาเร่ (112.142.109.103) on 2010-12-09 20:03

ต้นว่านฉลาดเสมอ!!!~
แต่ก็นะ เสียดายอ่ะ อุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงขนาดนี้แล้ววว
ยิ่งอยากรู้แทนซินจังเลยว่า
สมาคมที่มันดูท่าว่าจะไม่ใช่เล็กๆนี่มันมีอะไรอยู่เบื้องหลังกันแน่!!~
จะรอติดตามตอนต่อไปนะ
สู้ๆ ^^~~
ป.ล. รูปประกอบน่ารักมากกกก >////////<

#1 By @P (223.205.18.154) on 2010-12-09 19:07