เซซาเร่ View my profile

Recommend

ไม่ได้แต่งนิยายเรื่องนี้มาจะสามปี เอามาลงแบบนี้สงสัยจะไม่มีคนจำได้อิอิ ดีแล้วถ้าจำกันได้ฉันคงจะโดนกระซวกไส้แตก -*- ข้อหาแต่งให้อยากแล้วจากไป ต้องขอโทษแฟนๆด้วยนะจ๊าที่หนีหายไป ยังไงข้าพเจ้าก็จะแต่งเรื่องนี้ให้จบจ๊า > <
ซิน ชมรมลับลับขจัดทอมเจ้าชู้
ชมรมลับลับขจัดทอมเจ้าชู้ : คืนหนึ่งที่วุ่นวาย
"ทั้งหมดก็มีเท่านี้ล่ะ"
ดวงตาสีนิลหรี่ลงเล็กน้อยขณะที่ปลายนิ้วเรียวยังคงกรีดกระดาษดูข้อความบนแผ่นสีขาว หัวคิ้วสีเข้มขมวดเข้าหากัน
"...ระบบป้องกันการแฮคข้อมูลนี่เข้าขั้นเลยนะ ขนาดใช้วิธีเดียวกับที่เคยลองเข้าไปดูข้อมูลของกรมตำรวจแล้วแต่ก็ยังมีข้อมูลบางส่วนที่ยังเอาออกมาไม่ได้" คนผมสีทรายมองหน้าเพื่อนที่ยังคงจดจ่ออยู่กับรายงานในมือ
"แล้วนั่นก็เป็นข้อมูลที่เราอยากรู้ซะด้วย" เขาพูดพลางพลิกกระดาษต่อไป
"ดูเหมือนพวกนั้นจะแยกแต่ละข้อมูลไว้คนละส่วนกัน แล้วแต่ละส่วนนั้นก็มีระบบป้องกันการบุกรุกที่แตกต่างกันออกไป"
"ข้อมูลเรื่องอื่นๆช่างมันก่อน เอ๋" กองกระดาษแผ่นบางถูกวางลงบนโต๊ะก่อนที่เจ้าตัวจะเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนรัก "แกดูแค่ว่าระบบส่วนไหนที่เก็บฐานข้อมูลของสมาชิกทั้งหมดมาก็พอ....โดยเฉพาะนางพญา"
ถึงจะพูดแบบนั้นออกไปแต่ปลายนิ้วเรียวก็ยังคงขยับแว่นตากรอบสีดำพลางครุ่นคิด 'ทำไมแค่ชมรมที่มีไว้เปิดโปงเรื่องคนเจ้าชู้ มันจำเป็นต้องมีระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงถึงเพียงนี้เชียวหรือ ชมรมนี้ต้องมีอะไรมากกว่าที่คิดซะแล้ว' แต่แล้วเขาก็สลัดมันทิ้งไปเมื่อมีเสียงเพลงดังขึ้นมาจากเครื่องสื่อสารสีดำ
สาวร่างสูงมองชื่อของคนที่โทรเข้ามาด้วยใบหน้านิ่ง ปลายนิ้วหัวแม่มือจ่ออยู่ที่ปุ่มกดรับเหมือนจะชั่งใจอะไรบางอย่าง ก่อนที่เขาจะตัดสินใจกดรับสายไป คนผมสีทรายนั่งมองกริยาของเพื่อนรักอย่างเงียบๆ
"ว่าไงฮะ น้องจูน ยังไม่นอนอีกหรอฮะ?"
"จูนนอนไม่หลับน่ะค่ะ" สาวน้อยในชุดนอนสีชมพูนอนกอดหมอนรูปดอกไม้สีหวาน พลางยิ้มแก้มปริที่ได้ยินเสียงคนรัก
"ทำไมถึงนอนไม่หลับล่ะ กินกาแฟมากไปหรือเปล่า" ซินหนีบโทรศัพท์ไว้ที่ซอกคอก่อนที่จะเริ่มค้นหาอะไรบางอย่างจากในกระเป๋าสะพาย
"..........ค่ะ "  เด็กสาวพูดเสียงเบาจนแทบจะเป็นกระซิบกับตัวเองเพราะประโยคนี้จะต้องใช้ความกล้ามากๆโดยเฉพาะการพูดในครั้งแรก
"หืม? อะไรนะ พี่ไม่ได้ยิน"
"จูนคิดถึงพี่ซินค่ะ" เสียงหวานๆลอยมาตามสายทำให้สองมือที่ค้นหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าหยุดชะงัก เขานิ่งไปสักครู่หนึ่งก่อนที่จะมีเสียงกระซิบลอดออกมาจากริมฝีปากบาง "อือ พี่ก็คิดถึง"
เด็กสาวหน้าแดงจัดเธอรู้สึกว่าใบหน้าตอนนี้ร้อนจนแทบไหม้ "อ..เอ่อ แล้วพี่ซินทำอะไรอยู่อะคะ"
"อืม ทำอะไรอยู่ดีละ เอาเป็นว่ากำลังคิดถึงจูนอยู่ก็แล้วกัน" 
"อะ พี่ซินอะ พูดแบบนี้จูนเขินเหมือนกันนะ"สาวน้อยทำหน้างอนเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆมาจากอีกฝั่ง เพราะรู้สึกว่าตัวเองโดนแกล้งอีกแล้ว 
ร่างสูงหยิบสมุดโน๊ตเล็กๆออกมาเปิดดู ซึ่งอีกคนในห้องก็แกล้งทำเป็นจะเดินไปเข้าห้องน้ำแล้วเหล่มองที่บันทึกเล็กๆนั้น แล้วคนผมสีทรายก็กลั้นหัวเราะแทบไม่ไหวรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปแต่ก็ไม่วายมีเสียงแว่วมาถึงหูของอีกคนจนได้ 
ซินหน้าชานิดๆ ตอนนี้เขามีใบหูแดงระเรื่อ แต่ก็ยังอ่านตามบทในบันทึกเล่มเล็กต่อไป เขาชักรู้สึกว่าตัวเองกำลังเล่นเกมส์จีบสาวโดยมีหนังสือคู่มือเกมส์อยู่ในมืออย่างไรอย่างนั้น 
บันทึกเล่มนี้มีกลยุทธ์และวิธีการจีบสาวที่ซินรวบรวมมาจากเพื่อนๆจอมเจ้าชู้ของเขานั่นเอง และตอนนี้เขากำลังเปิดอยู่ที่หัวข้อที่ว่า 
การโทรศัพท์กับสาวในเวลากลางคืน ช่วงเวลา 22.00 - 24.00 น.
1. ทำอะไรอยู่ค่ะ?
ประเภท สาวน้อย - ก็คิดถึงคุณอยู่น่ะสิ
           เด็กเรียน - กำลังอ่านหนังสือแล้วใจก็เผลอคิดถึงคุณอยู่พอดี
           สาวเปรี้ยว - กำลังคิดว่าจะใกล้ชิดกับคุณยังไงดี
"พี่ซินคะ เมื่อกี้จูนเหมือนได้ยินเสียงใครหัวเราะเลยอะ" เสียงจากปลายสายทำให้คนผมดำต้องหยิบสิ่งของที่ใกล้ตัวที่สุดแล้วปาไปที่ประตูห้องน้ำ
"อือ ไม่มีอะไร ไอ้เอ๋น่ะมันมาทำงานที่ห้องพี่" 
"พี่ซินปล่อยให้หอยเม่นเข้าไปเพ่นพ่านในห้องได้ยังไงค่ะ!! อีตานั่นไปรบกวนเวลานอนของพี่ซินใช่มั้ยเนี่ย" เสียงสาวน้อยที่เปลี่ยนเป็นแหลมสูงทันทีทำให้เจ้าของอุปกรณ์สื่อสารต้องหยิบมันออกไปให้ห่างจากใบหูมากที่สุด
"เอ่อ เขา.." ยังไม่ทันที่เพื่อนสาวจะพูดจบประโยค เอ๋ที่เพิ่งออกจากห้องน้ำมาบังเอิญได้ยินเสียงแหลมสูงพอดีก็รีบคว้ามือถือไปจากมืออีกคน 
"แล้วมันหนักอะไรที่ส่วนไหนของเธอ ยัยเตี้ย!!" คนผมดำเลิกคิ้วมองเพื่อนผมสีทรายที่เถียงกับคนในโทรศัพท์อย่างเผ็ดร้อนและเขาก็คาดคะเนว่าทั้งสองคงจะยังคุยกันอีกนานเป็นแน่จึงแยกตัวหลบหนีจากมลภาวะทางหูออกมาที่ระเบียงด้านนอก
เมื่อออกมายืนเงียบๆอยู่คนเดียวตามลำพังแล้ว เขาก็หวนไปคิดถึงผู้หญิงคนเดิม..คนเดียวกับที่เขาคิดถึงทุกทีที่สมองหยุดคิดเรื่องอื่น จะดีแค่ไหนนะถ้าประโยคเมื่อสักครู่เขาได้พูดกับคนคนนั้นและเธอคนนั้นก็ตอบความรู้สึกของเขาเช่นกัน
"ไม่ได้เห็นหน้าสวยๆนั่นกี่วันแล้วนะ" คนร่างสูงถอนหายใจแล้วเดินไปยืนพิงที่ริมระเบียง เป็นตัวเขาเองที่ไม่กล้าไปเจอหน้ากับเธอคนนั้น เป็นเพราะอะไรนะ....,มันคงจะเป็นความรู้สึกที่เรียกว่า 'รู้สึกผิด' กระมัง
คืนนี้เป็นคืนที่พระจันทร์ส่องแสงสีนวลสว่างเต็มผืนท้องฟ้าสีกำมะหยี่ นัยน์ตาสีนิลสบตากับดวงจันทร์อย่างคิดถึง "ป่านนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่นะ ต้นว่าน"
....
......
"นี่จูน เสียงดังไปถึงห้องน้ำเลยนะ" สาวสวยที่ผมเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้มเพราะความชื้นจากน้ำเดินเข้ามาใกล้รุ่นน้องพลางนั่งลงพร้อมลูบผ้าขนหนูลงบนเรือนผมของตนเองเบาๆ "แล้วเราเรียกพี่มาให้ช่วยติวภาษาอังกฤษให้ไม่ใช่หรอป่านนี้ยังไม่ทำแบบฝึกหัดอีก"
สาวน้อยยิ้มแหยๆที่โดนรุ่นพี่สาวดุ "ขอโทษค่ะพี่ว่าน" ก่อนที่จะหันไปส่งเสียงแหลมใส่คนในโทรศัพท์ "เห็นมั้ยชั้นโดนพี่ว่านดุก็เพราะนาย! เอาโทรศัพท์คืนให้พี่ซินเลยนะยะ เจ้าคนไร้มารยาท!!!!"
"เออๆ รู้แล้วเลิกทำเสียงแหลมสูงสักที แสบหู!!" ซินยืนมองเพื่อนที่ตะโกนใส่โทรศัพท์แล้วเดินมายื่นให้ตน "เอาไป แก้วหูแมงแทบแตก"
เขารับมือถือมาพร้อมกับทำสายตาที่แปลความหมายได้ว่า 'แล้วแกจะแย่งไปทำไมแต่แรกวะ' เมื่อเห็นเพื่อนรักยักไหล่กลับมาเขาก็ถอนหายใจแล้วกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์
"ฮัลโหล"
"อะ พี่ซินงะ ปล่อยให้หอยเม่นแย่งมือถือไปได้ยังไงอะคะ ดูสิจูนเลยถูกพี่ว่านดุเลย" คนผมดำไม่สนใจคำไหนเลยในประโยคนอกจากชื่อที่คุ้นหูเท่านั้น 
"คุณว่าน?" นัยน์ตาสีดำส่องแสงแวววาวอย่างดีใจ
"ค่า วันนี้จูนให้พี่ว่านมาช่วยติวภาษาอังกฤษให้ คุยหน่อยมั้ยล่ะคะ" ต้นว่านสะดุ้งทันทีที่ได้ยินประโยคหลังเธอพยายามส่ายหน้าไปมาแต่ก็ไม่ทันซะแล้วเมื่อสาวน้อยเลื่อนมือถือมาจ่อปากเธอพอดี "พี่ว่านคุยแทนแปปนึงค่ะ ขอเข้าห้องน้ำหน่อย"
เมื่อเห็นรุ่นน้องทำสีหน้าเว้าวอนใส่ เธอจึงต้องรับมาอย่างช่วยไม่ได้ "เอ่อ สวัสดีค่ะคุณซิน" คิ้วเรียวขมวดเป็นปมให้กับสาวน้อยที่เดินล่องลอยเข้าห้องน้ำไป 
"คุณว่าน..." เขากลืนคำว่า 'คิดถึงคุณจัง' เข้าไปในลำคออย่างรวดเร็ว "หายป่วยรึยังฮะ"
"สบายดีแล้วค่ะ ขอบคุณคะ" 
ไม่มีเสียงใดๆดังขึ้นจากสายทั้งสองอีก บรรยากาศในยามค่ำคืนมันเงียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายดังมาจากปลายสาย ต้นว่านกระชับมือถือให้ใกล้ใบหูมากขึ้นเหมือนกับว่าจะให้คนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามใกล้ขึ้นมาอีกสักนิด เช่นเดียวกับคนผมดำที่หลับตาลงแล้วยิ้มบางๆ 
"คุณว่านฮะ" 
"คะ?"
"คิดถึง" เขาจงใจหยุดประโยคไว้แต่ก็ไม่นานนัก "...วันที่จะไปเข้าค่ายแล้วท่าทางจะสนุกน่าดูนะฮะ"
นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นระริกพราะคำพูดสองคำที่คู่สนทนาจงใจหยุดเว้นระยะห่าง "ค่ะ แต่เราต้องเป็นพิธีกรคงจะยุ่งน่าดูเลย"
"นั่นละฮะที่สนุก จะได้สั่งเจ้าพวกนั้นทำอะไรบ้าๆบอๆได้" 
"ใจร้ายจังค่ะ" ต้นว่านส่งเสียงหัวเราะใสให้กับเสียงหัวเราะเบาๆของฝ่ายตรงข้าม
เมื่อได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดออก หญิงสาวจึงหันไปยิ้มให้กับรุ่นน้องพร้อมกับส่งเสียงให้คนในโทรศัพท์รับรู้ก่อนที่จะยื่นมันให้อีกคน "เอ้านี่จ่ะ อย่าคุยนานนะเดี๋ยวไม่ได้ติวกันพอดี "
"ค่าพี่ว่าน ไม่เกินห้านาทีค่า" เด็กสาวตอบรับเสียง รุ่นพี่สาวยิ้มรับแล้วเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งเพื่อหวีผม เธอมองน้องสาวต่างสายเลือดที่กำลังเขินอายและหัวเราะอย่างมีความสุขผ่านกระจกเงา นัยน์ตาสีน้ำตาลเปลือกไม้หลับตาลงและยิ้มให้กับตัวเองบางๆ 'แบบนี้ล่ะดีแล้ว' 
'ชั้นไม่ขอใกล้นายมากกว่านี้เพราะจูนคือความสุขของชั้น'
.....
......
"ฝันดีค่า พี่ซิน"ถึงแม้ว่าจะวางสายจากคนรักไปแล้วแต่สาวน้อยก็ยังคงนั่งยิ้มเหม่อลอยอยู่อย่างนั้น ต้นว่านนั่งมองรุ่นน้องที่นั่งยิ้มค้างแล้วส่ายหน้าไปมาก่อนที่จะม้วนหนังสือในมืออย่างหลวมๆ แล้วตีลงบนศรีษะรุ่นน้องเบาๆ 
"งะ พี่ว่านงะตีจูนทำไมอะ" เด็กสาวจับศรีษะของตัวเองหลังจากที่สะดุ้งสุดตัวตื่นจากภวังค์
"ไม่ต้องมาทำไมเลย เจ้าตัวดีเรียกพี่มาติวให้ไม่ใช่หรอ มัวแต่นั่งเหม่อ...ปล่อยสอบตกเลยดีมั้ย?" สาวสวยแกล้งทำเป็นชักสายตาดุใส่ทำให้น้องสาวตัวดีรีบทำท่ากระตือรืนร้นอยากเรียนขึ้นมาทันที "ติวค่ะติว นะพี่ว่านคนสวยขา"
...................................................................................................
"คุยโทรศัพท์กับแฟนทำไมทำหน้าไร้อารมณ์แบบนี้วะ" คนผมสีทรายมองเพื่อนที่กดตัดสายโทรศัพท์ด้วยสีหน้าราบเรียบผิดกับคำพูดหวานๆที่เพิ่งป้อนใส่โทรศัพท์เมื่อครู่
นัยน์ตาคมตวัดมองเพื่อนแล้วพูดทวนด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "ไอ้เอ๋แกขี้ลืมหรือสมองปลาทองกันแน่วะ ตูบอกกี่รอบแล้วไม่ใช่รึไงเรื่องแผนเราน่ะ"
"....เออ ใช่ เพิ่งนึกออกวะ" เขาพยักหน้าทันทีที่นึกออกซึ่งนั่นก็สร้างความรำคาญให้ซินไม่ใช่น้อย เพราะดูเหมือนว่าเพื่อนของเขาจะไม่ใส่ใจเลยว่าข้อมูลนี้เป็นข้อมูลที่สำคัญมากอย่างหนึ่งในแผนการ
"พูดถึงแก ไอ้เอ๋....เรื่องที่ห้องพยาบาล" นัยน์ตาสีนิลมีประกายกระพริบอยู่ไหวๆที่แสดงให้รู้ว่าเจ้าตัวสะกดอารมณ์คุกรุ่นไว้ภายใน "คงไม่ต้องมีใครมาคอยเตือนความจำแกอีกนะว่าใครเป็นแฟนอยู่กับใคร"
"...กูรู้" นัยน์ตาสีน้ำข้าวละจากใบหน้าของเพื่อนสาวอย่างสำนึกผิด "ขอโทษวะ..ซิน"
คนผมดำลอบถอดหายใจเพื่อลดอุณหภูมิร้อนในร่างกาย "ต้องหาทางทำลายไอ้ชมรมบ้าๆนี่ให้ได้"
"................................."
"....มันก็พอจะมีทางอยู่นะ" เอ๋ที่นิ่งเงียบไปพูดขึ้นเหมือนเพิ่งจะนึกอะไรบางอย่างออก
"อะไร?" ซินหันไปหาเพื่อนรักอย่างมีความหวัง เพราะถึงแม้ว่าเจ้าเพื่อนคนนี้จะสมองปลาทองขี้ลืมไปหน่อยแต่ว่าก็ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังสักครั้ง
"เอ้อ แกก็รู้ว่ากูเล่นบอร์ดคลับโอตาคุ*นานาชาติอยู่ใช่มะ" คนผมสีทรายเว้นจังหวะไว้เพื่อนดูปฎิกริยาตอบรับของเพื่อน เมื่อคนผมดำพยักหน้าเขาจึงเริ่มพูดต่อไป "แล้วบังเอิญก็มีคนในนั้นอยากได้ฟิกเกอร์(หุ่นจำลอง)ประธานอาเรียที่สุดแสนจะหายากของกู"
ปลายคิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยแต่คนผมสีนิลก็ยังไม่เอ่ยอะไรปล่อยให้เพื่อนรักพูดต่อไป "......แล้วทีนี้ไอ้หมอนั่นก็เป็นแฮคเกอร์มืออาชีพซะด้วย บางที.... ฉันหมายถึงว่า บางทีเขาอาจจะมีข้อแนะนำอะไรที่น่าสนใจ" เอ๋หรี่ตามองเพื่อนที่กำลังครุ่นคิดอย่างช่างใจ ตอนนี้หัวใจเขาเต้นระรัว
"เยี่ยม" คำตอบของเพื่อนผมดำทำให้คนฟังหน้าเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
"เดี๋ยวซิแกคงจะไม่คิดแบบที่กูคิดนะ" เอ๋พูดเสียงสูงเกรงว่าจะต้องเสียของรักไปเพราะแววตาเป็นประกายของเพื่อนสาวนี่ช่างน่ากลัวจริงๆ
"เอาน่าเดี๋ยวเอาคลิปโป๊ให้แทนละกัน" ร่างสูงขยับแว่นตาก่อนที่จะตบไหล่เพื่อนเบาๆแล้วหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่สนใจเสียงคร่ำครวญของคนร่วมห้องแม้แต่น้อย
"กูลงทุนนั่งเครื่องบินไปญี่ปุ่นนอนรอร้านเปิดตอนเที่ยงคืนเลยนะว้อย แกกำลังฟังอยู่ใช่มั้ย!!!" เขานั่งลงบนเตียงอย่างหมดแรงพลางทำท่าคอตกแล้วบ่นพึมพัมกับตัวเอง ".......ประธานอาเรียของฉานมีค่าแค่คลิปโป๊หรอเนี่ย"
....
.......
.......... 
"....สะเทือนใจสุดๆ" ขาดคำคนผมสีทรายก็ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง
............................................................................................................................................................................
ตีสามว่ากันว่าเป็นเวลาที่ร่างกายเข้าสู่ภาวะหลับลึก และมันก็เป็นช่วงเวลาที่สบายที่สุดในการที่จะหลับพักผ่อนเสียด้วยสิ และแน่นอนว่าหากมีใครสักคนที่กำลังเข้าสู่ช่วงเวลาหลับลึกแล้วโดนโทรศัพท์โทรมาปลุกในเวลาแบบนี้ละก็......
"........." เสียงเงียบอยู่นานหลังจากสายปลายทางถูกกดรับ เอ๋แน่ใจว่ามันได้ถูกกดรับแล้วเพราะหน้าจอขึ้นนับเวลาในการสนทนา แต่ทำไมไม่มีเสียงตอบรับฟ่ะ "เอ้อ ฮัลโหล ซิน?" คนผมสีทรายตัดสินใจเรียกทวนชื่ออีกครั้ง
"หวัง...ว่า...แก...คง...จะ...มี...เรื่อง....สำ....คัญ....นะ" เสียงที่ตอบกลับมาผ่านปลายสายนั้นเบาหวิว แต่ทำให้อารมณ์ของคนฟังแทบจะปลิวไปไหนต่อไหน เอ๋รู้สึกว่าเสียงเพื่อนรักกับเสียงหมาหอนเวลาเห็นผีตอนตี3 ให้ความรู้สึกเหมือนกัน .... เสียวสันหลัง
"อะ เอ้อ ชั้นไม่โง่โทรหาแกเวลาแบบนี้หรอก ถ้าไม่มีอะไรสำคัญน่ะ" คนผมสีทรายพูดเร็วด้วยเสียงระรัว "จากตอนนั้นที่เราคุยกันเรื่องแฮคเกอร์โอตาคุนั่นน่ะ"
"อืม ว่าไง?" เมื่อรู้ว่าไม่ใช่โทรศัพท์กวนประสาทธรรมดาๆ คนผมดำจึงระงับความโกรธไว้แล้วตั้งใจฟังข้อมูล 
"เมื่อกี้ชั้นลองทำตามคำแนะนำของเขาแล้ว ปรากฎว่าได้ผลวะ" ดวงตาสีดำลุกวาว หายงัวเงียเป็นปลิดทิ้ง "แล้วไง แกได้อะไรมาบ้าง"
"เออ ระบบป้องกันมันซับซ้อนมาก แต่ก็ได้อะไรมากกว่าครั้งก่อนเยอะเลย" โทรศัพท์เครื่องสีขาวมุกถูกวางไว้แนบหู ในขณะที่คนคุยกำลังใช้สองมือรัวที่แป้นคอมพิวเตอร์ "จากข้อมูลที่ได้มาเป็นข้อมูลการรับส่งข้อมูลทางอีเมล ซึ่งมันสามารถบอกได้ว่าอีเมลนับร้อยนับพันฉบับที่ส่งเข้าเมล clublublub@hotmail.com นั้นถูกรับและส่งที่ไหน"
คนร่างสูงในชุดนอนดันตัวขึ้นมาพิงหมอนอย่างไม่ตั้งใจ "ที่ไหน?" เขารอฟังข้อมูลสำคัญด้วยหัวใจที่โลดแล่น แน่ละถ้าเขาเปิดโปงไอ้ชมรมบ้าๆนี้ได้ เรื่องราววุ่นวายรอบตัวเขาจะได้จบลงเสียที
".....จากมหาวิทยาลัยของเรา"  คนผมสีทรายเอ่ยปากอย่างยากเย็น ข้อมูลที่เขากำลังอ่านนี่เป็นข้อมูลที่ตื่นเต้นละน่าสนุกที่สุดที่เขาเคยได้มาตั้งแต่ทำการสืบหานางพญา "ตึกวารสารศาสตร์"
"ตึก....วารสารศาสตร์..?" คนผมดำเผลอทวนคำออกมาอย่างลืมตัว เหมือนพูดซ้ำกับตัวเองให้ข้อมูลซึมเข้าไปในหัว
"ใช่แล้ว! เราใกล้ความจริงแล้วนะว้อย ไอ้ชมรมของลับนั่นจะได้ถูกเปิดโปงเสียที" คนผมสีทรายพูดและหัวเราะไปในที อาจจะคุ้มก็ได้นะกับฟิกเกอร์ประธานอาเรียที่รัก...
"เฮ้ย เป็นไรไปวะซิน หลับไปแล้วรึไงเอ็ง" เอ๋ถามหาเพื่อนเพราะปฎิกริยามันต่างจากที่เขาคาดหวังไว้ นี่เขาลงทุนเสียของรักเลยนะเฟ้ยนี่ยังไม่นับว่าต้องแอบดอดมาที่คณะในยามเช้าตรู่แบบนี้ด้วยนะ
"อะ.. เอ้อ ยังอยู่" คนผมสีดำตอบรับแบบส่งๆ ช่างน่าแปลกใจเหลือเกิน ทำไมเขาไม่รู้สึกยินดีกับข้อมูลสำคัญที่ได้รับมานะ ".....นั่นสิ เราเข้าใกล้นางพญาแล้ว"
หลังจากวางสายจากเพื่อนรักไป ร่างสูงในชุดนอนยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ผมสีดำโต้กับลมที่พัดผ่านเข้ามาเมื่อเขาลุกขึ้นเดินไปเปิดหน้าต่าง ดวงจันทร์ตอนตีสามมันช่างสว่างนัก
อะไรมันสะกิดใจเขาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
เมื่อตอนที่เอ๋พูดว่านางพญา และตึกวารสารศาสตร์.... ทำไม 
.........ทำไมคนที่แวบเข้ามาในหัวคนแรกคือ "ต้นว่าน"
.................................................................................................................................................................................................
เช้าวันนี้วุ่นวายกว่าทุกวันเพราะทันทีที่ฉันเปิดประตูห้องชมรมเข้าไปก็พบกับนาที่วิ่งเข้ามาหาฉันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
"พี่ว่าน! ยะ แย่แล้วค่ะ" เด็กสาวพูดด้วยน้ำเสียงละล่ำละลักอย่างรวดเร็ว "เมื่อคืนมีคนแฮคเข้ามาในระบบค่ะ!!"
นัยน์ตาสีเปลือกไม้เบิกกว้างก่อนที่เธอจะรีบวางสิ่งของลงบนโต๊ะที่ใกล้ที่สุดแล้วตามนาไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์ "เป็นยังไงบ้างนา เขาได้ข้อมูลอะไรไปหรือเปล่า"
"ข้อมูลสำคัญๆยังไม่ถูกเจาะเข้าไปเพราะเรามีระบบป้องกันที่ซับซ้อนกว่า แต่ข้อมูลย่อยๆที่เสียไปก็น่ากลัวเหมือนกันนะคะ" ในหัวของเธอตอนนี้ว่างไปหมดได้ยินแต่เสียงดังแกร๊กๆของนิ้วมือเล็กที่พิมพ์ลงบนแป้นอย่างคล่องแคล่ว "เพราะข้อมูลย่อยพวกนั้นสามารถบ่งบอกได้ว่าชมรมของเราเป็นมากกว่าชมรมขจัดทอมเจ้าชู้ธรรมดาๆ"
".......ฝ่ายนั้นเริ่มแล้วสินะ " เรียวคิ้วงามขมวดเข้าหากันเพราะเจ้าตัวกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก "นาดูด้วยว่าข้อมูลที่ถูกขโมยไปมีอะไรบ้าง"
"แล้วก็เรียกประชุมทุกคนด่วนด้วย" 
"ค่ะ พี่ว่าน แล้วรหัสละคะ?"
"....200730"
"รับทราบค่ะ" ปลายนิ้วขาวรัวลงบนแป้นคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็วและทันทีที่กดปุ่มenterทั้งสองก็ได้ยินเสียงข้อความเข้าที่โทรศัพท์มือถือ ซึ่งบ่งบอกให้รู้ว่าข่าวสารได้ส่งไปยังสมาชิกทุกคนแล้ว
...
....
.....
เสียงดังของมือถือที่ใช้แทนนาฬิกาปลุกบังคับให้มือบางควานหาที่มาของเสียง ก่อนที่จะกดดับไปเพราะเจ้าตัวยังไม่อยากตื่น แต่เสียงก็เงียบไปได้ไม่ถึงห้านาที ทำให้เจ้าของนาฬิกาปลุกจำเป็นนี้ขุ่นเคืองพอสมควรเพราะว่าเธอตั้งนาฬิกาไว้ให้ปลุก 2 รอบ "อะไรเนี่ยยังไม่ถึงห้านาทีเลยนะ"
แต่แล้วเด็กสาวก็หยิบมันมาดูโดยดีเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเสียงนี้เป็นเสียงที่ตั้งไว้สำหรับรับข้อความข่าวสารของชมรม ".....200730 อะไรเนี่ย" นัยน์ตาสีน้ำตาลหรี่มองด้วยความงัวเงียก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง
"........."
"200730!!!" นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้างพร้อมกับเจ้าตัวที่ลุกจากที่นอนเหมือนติดสปริง "ประชุมด่วนระดับ2ที่ชมรมตอนเจ็ดโมงสามสิบ! แย่แล้ว! จะทันมั้ยเนี่ย!"
ถ้าเป็นคนที่มักจะอยู่ที่ตึกวารสารศาสตร์ในช่วงเวลานี้ก็คงจะนึกแปลกใจที่วันนี้ชมรมวารสารศาสตร์เต็มไปด้วยผู้คนมากมายถึงเพียงนี้
เมื่อเข็มยาวเริ่มจะกระดิกเข้าใกล้เลข 6 เด็กสาวตัวเล็กผมฟูยุ่งเหยิงกว่าทุกวันเข้ามาทันเวลาและเป็นคนปิดประตูห้องชมรมคนสุดท้ายพอดี
"พี่ต้องขอโทษด้วย ที่เรียกประชุมด่วนในตอนเช้าแบบนี้" ทันทีที่จูนนั่งลง รุ่นพี่สาวก็เริ่มกล่าวนำเรื่องขึ้น "เมื่อคืนนี้มีคนแฮคเข้ามาในฐานข้อมูลของเรา"
สิ้นเสียงใส เกิดเสียงฮือฮาเล็กๆดังขึ้นทั่วห้องพร้อมๆกับสีหน้าว้าวุ่นใจของสมาชิกแต่ละคนอย่างเห็นได้ชัด
"แต่โชคยังดีที่ทางนั้นยังแฮคข้อมูลสำคัญๆไปไม่ได้" หญิงสาวผมน้ำตาลสีเปลือกไม้พูดต่อไปด้วยสีหน้าราบเรียบ "และคงปฎิเสธไม่ได้ว่าข้อมูลย่อยๆที่เสียไปนั้นไม่สำคัญ"
ก่อนที่จะเกิดความโกลาหลเล็กๆขึ้นในห้อง ต้นว่านจึงรีบพูดตัดบท "แต่นั่นก็จะทำให้เราได้รู้ว่าคนที่แฮคเข้ามาคือใคร และต้องการอะไรจากเรา อีกไม่นานทางศูนย์ใหญ่จะแจ้งมาให้เราทราบว่า ip address ที่เจาะระบบเข้ามานั้นเป็นใครและอยู่ที่ไหน"
"นี่ค่ะพี่ว่าน รายงานที่ศูนย์กลางส่งมาให้เรา" นายื่นกระดาษแผ่นบางให้รุ่นพี่สาวที่รับมาถือไว้แล้วกวาดตามองอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นระริกแต่เธอรีบกระพริบเพื่อสลัดมันให้หายไป 
"ip address ที่เจาะเข้ามา...มาจากมหาวิทยาลัยนี้เอง" เสียงฮือฮา อื้ออึงดังขึ้นอีกครั้ง แต่ยังไม่เท่ากับเสียงที่กำลังจะดังขึ้นอีกเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายจากปากรุ่นพี่สาวแสนสวย "และมาจากคณะเทคนิคคอมพิวเตอร์"
จูนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น นัยน์ตาสีอ่อนสบตากับสีดวงตาเปลือกไม้ที่เจ้าตัวยังคงยืนนิ่ง มือน้อยจับกันแน่นจนรู้สึกถึงความชื้นของเหงื่อผ่านปลายนิ้วเย็น ".......พี่ซิน"
ตอนนี้มันคงถึงเวลาแล้วที่พวกเธอจะต้องตัดสินใจ มือเรียวปัดช่อผมยาวให้สะบัดไปข้างหลังก่อนที่ต้นว่านจะเดินกลับมาที่โต๊ะและเริ่มสั่งการ
.....
..........

'นายรุกล้ำเข้ามามากเกินไปแล้วนะ...ซิน'

จบตอนที่ 24
*โอตาคุ = ผู้ที่ชื่นชอบคลั่งไคล้ของสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นพิเศษ ซึ่งในที่นี้จะหมายถึงผู้ที่คลั่งไคล้ชื่นชอบการ์ตูนอนิเมชั่นมากๆ










edit @ 2 Dec 2010 20:09:06 by เซซาเร่

edit @ 4 Dec 2010 15:07:25 by เซซาเร่

Comment

Comment:

Tweet

คุณToM-Omega ขอบคุณจ้าcry

#5 By เซซาเร่ on 2010-12-06 14:43

เรื่องราวสนุกมากๆครับ กำลังรอติดตามตอนต่อไปอยู่น่ะครับ เป็นกำลังจัยให้น่ะครับ

#4 By ToM-Omega (223.205.215.43) on 2010-12-06 10:31

เหมือนครั้งก่อนจะอ่านไปแค่ตอนแรกอ่านะ
จำได้ลางๆอยู่เหมือนกัน ~

พออ่านรวดเดียวแล้วมันไม่มีค้างๆคาๆ :))
กะว่าถ้าวันไหนลืมก็อ่านใหม่หมด สนุก ><~~

หลงนิยายตัวเองก็ดีแล้วแหละ แบบว่า
จะได้ปล่อยตอนต่อไปออกมาเร็วๆไง
เหมือนแต่งเองติดตามเอง ฮา~
big smile big smile

#3 By @P (223.207.22.186) on 2010-12-05 13:19

sad smile ไม่นานแล้วจ้าาา

ครั้งก่อนอ่านถึงตอนไหนอ่ะ หรือว่ามาอ่านรวดเดียวแต่แรกเลย

อันนี้ก่อนจะกลับมาเขียนใหม่ก็ต้องอ่านใหม่รวดเดียวเหมือนกันเพราะตอนนั้นพิมพ์สดหน้าคอม

พอมาอ่านนิยายแล้วเองแล้วก็เหมือนกับอ่านของคนอื่นเลย

สนุกดีนะอิอิ คนบ้าอะไรหลงนิยายตัวเองcry

#2 By เซซาเร่ on 2010-12-05 01:07

เคยอ่านตอนแรกเมื่อนานมาแล้ว
นานจนลืมไปแล้ว แต่พอกลับมาอ่านอีกก็ทำให้ติดได้อยู่ดี ><
อ่า ... อยากรู้ยิ่งกว่าซินเสียอีกว่าชมรมนี้มันมีอะไรมากกว่าที่คิดนะ มีสำนักงานใหญ่ด้วย สรุปว่ามันคือชมรมอะไรกันแน่เนี่ยยยย
เป็นต้นว่านกับซินนี่น่าลำบากใจมากอ่ะ แต่อีกไม่นานจูนอาจจะรู้สึกชอบนายหัวหอยเม่นนั่นมากขึ้นแล้วก็ได้นะ เจอกันก็บ่อยทำอะไรก็คล้ายๆกัน >////<~

ต้นว่านก็ไม่ต่างกับพี่นันท์เลยนะ ความถูกต้องคือสิ่งที่สำคัญที่สุด แม้จะไม่ใช่อย่างที่ใจต้องการก็ตาม ~
ติดตามตอนต่อไป~ คงไม่นานเป็นปีหรอกเนอะ ~

#1 By @P (223.205.243.253) on 2010-12-04 22:06