เซซาเร่ View my profile

Recommend

ไม่ได้แต่งนิยายเรื่องนี้มาจะสามปี เอามาลงแบบนี้สงสัยจะไม่มีคนจำได้อิอิ ดีแล้วถ้าจำกันได้ฉันคงจะโดนกระซวกไส้แตก -*- ข้อหาแต่งให้อยากแล้วจากไป ต้องขอโทษแฟนๆด้วยนะจ๊าที่หนีหายไป ยังไงข้าพเจ้าก็จะแต่งเรื่องนี้ให้จบจ๊า > <
ซิน ชมรมลับลับขจัดทอมเจ้าชู้
ชมรมลับลับขจัดทอมเจ้าชู้ : คืนหนึ่งที่วุ่นวาย
"ทั้งหมดก็มีเท่านี้ล่ะ"
ดวงตาสีนิลหรี่ลงเล็กน้อยขณะที่ปลายนิ้วเรียวยังคงกรีดกระดาษดูข้อความบนแผ่นสีขาว หัวคิ้วสีเข้มขมวดเข้าหากัน
"...ระบบป้องกันการแฮคข้อมูลนี่เข้าขั้นเลยนะ ขนาดใช้วิธีเดียวกับที่เคยลองเข้าไปดูข้อมูลของกรมตำรวจแล้วแต่ก็ยังมีข้อมูลบางส่วนที่ยังเอาออกมาไม่ได้" คนผมสีทรายมองหน้าเพื่อนที่ยังคงจดจ่ออยู่กับรายงานในมือ
"แล้วนั่นก็เป็นข้อมูลที่เราอยากรู้ซะด้วย" เขาพูดพลางพลิกกระดาษต่อไป
"ดูเหมือนพวกนั้นจะแยกแต่ละข้อมูลไว้คนละส่วนกัน แล้วแต่ละส่วนนั้นก็มีระบบป้องกันการบุกรุกที่แตกต่างกันออกไป"
"ข้อมูลเรื่องอื่นๆช่างมันก่อน เอ๋" กองกระดาษแผ่นบางถูกวางลงบนโต๊ะก่อนที่เจ้าตัวจะเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนรัก "แกดูแค่ว่าระบบส่วนไหนที่เก็บฐานข้อมูลของสมาชิกทั้งหมดมาก็พอ....โดยเฉพาะนางพญา"
ถึงจะพูดแบบนั้นออกไปแต่ปลายนิ้วเรียวก็ยังคงขยับแว่นตากรอบสีดำพลางครุ่นคิด 'ทำไมแค่ชมรมที่มีไว้เปิดโปงเรื่องคนเจ้าชู้ มันจำเป็นต้องมีระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงถึงเพียงนี้เชียวหรือ ชมรมนี้ต้องมีอะไรมากกว่าที่คิดซะแล้ว' แต่แล้วเขาก็สลัดมันทิ้งไปเมื่อมีเสียงเพลงดังขึ้นมาจากเครื่องสื่อสารสีดำ
สาวร่างสูงมองชื่อของคนที่โทรเข้ามาด้วยใบหน้านิ่ง ปลายนิ้วหัวแม่มือจ่ออยู่ที่ปุ่มกดรับเหมือนจะชั่งใจอะไรบางอย่าง ก่อนที่เขาจะตัดสินใจกดรับสายไป คนผมสีทรายนั่งมองกริยาของเพื่อนรักอย่างเงียบๆ
"ว่าไงฮะ น้องจูน ยังไม่นอนอีกหรอฮะ?"
"จูนนอนไม่หลับน่ะค่ะ" สาวน้อยในชุดนอนสีชมพูนอนกอดหมอนรูปดอกไม้สีหวาน พลางยิ้มแก้มปริที่ได้ยินเสียงคนรัก
"ทำไมถึงนอนไม่หลับล่ะ กินกาแฟมากไปหรือเปล่า" ซินหนีบโทรศัพท์ไว้ที่ซอกคอก่อนที่จะเริ่มค้นหาอะไรบางอย่างจากในกระเป๋าสะพาย
"..........ค่ะ "  เด็กสาวพูดเสียงเบาจนแทบจะเป็นกระซิบกับตัวเองเพราะประโยคนี้จะต้องใช้ความกล้ามากๆโดยเฉพาะการพูดในครั้งแรก
"หืม? อะไรนะ พี่ไม่ได้ยิน"
"จูนคิดถึงพี่ซินค่ะ" เสียงหวานๆลอยมาตามสายทำให้สองมือที่ค้นหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าหยุดชะงัก เขานิ่งไปสักครู่หนึ่งก่อนที่จะมีเสียงกระซิบลอดออกมาจากริมฝีปากบาง "อือ พี่ก็คิดถึง"
เด็กสาวหน้าแดงจัดเธอรู้สึกว่าใบหน้าตอนนี้ร้อนจนแทบไหม้ "อ..เอ่อ แล้วพี่ซินทำอะไรอยู่อะคะ"
"อืม ทำอะไรอยู่ดีละ เอาเป็นว่ากำลังคิดถึงจูนอยู่ก็แล้วกัน" 
"อะ พี่ซินอะ พูดแบบนี้จูนเขินเหมือนกันนะ"สาวน้อยทำหน้างอนเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆมาจากอีกฝั่ง เพราะรู้สึกว่าตัวเองโดนแกล้งอีกแล้ว 
ร่างสูงหยิบสมุดโน๊ตเล็กๆออกมาเปิดดู ซึ่งอีกคนในห้องก็แกล้งทำเป็นจะเดินไปเข้าห้องน้ำแล้วเหล่มองที่บันทึกเล็กๆนั้น แล้วคนผมสีทรายก็กลั้นหัวเราะแทบไม่ไหวรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปแต่ก็ไม่วายมีเสียงแว่วมาถึงหูของอีกคนจนได้ 
ซินหน้าชานิดๆ ตอนนี้เขามีใบหูแดงระเรื่อ แต่ก็ยังอ่านตามบทในบันทึกเล่มเล็กต่อไป เขาชักรู้สึกว่าตัวเองกำลังเล่นเกมส์จีบสาวโดยมีหนังสือคู่มือเกมส์อยู่ในมืออย่างไรอย่างนั้น 
บันทึกเล่มนี้มีกลยุทธ์และวิธีการจีบสาวที่ซินรวบรวมมาจากเพื่อนๆจอมเจ้าชู้ของเขานั่นเอง และตอนนี้เขากำลังเปิดอยู่ที่หัวข้อที่ว่า 
การโทรศัพท์กับสาวในเวลากลางคืน ช่วงเวลา 22.00 - 24.00 น.
1. ทำอะไรอยู่ค่ะ?
ประเภท สาวน้อย - ก็คิดถึงคุณอยู่น่ะสิ
           เด็กเรียน - กำลังอ่านหนังสือแล้วใจก็เผลอคิดถึงคุณอยู่พอดี
           สาวเปรี้ยว - กำลังคิดว่าจะใกล้ชิดกับคุณยังไงดี
"พี่ซินคะ เมื่อกี้จูนเหมือนได้ยินเสียงใครหัวเราะเลยอะ" เสียงจากปลายสายทำให้คนผมดำต้องหยิบสิ่งของที่ใกล้ตัวที่สุดแล้วปาไปที่ประตูห้องน้ำ
"อือ ไม่มีอะไร ไอ้เอ๋น่ะมันมาทำงานที่ห้องพี่" 
"พี่ซินปล่อยให้หอยเม่นเข้าไปเพ่นพ่านในห้องได้ยังไงค่ะ!! อีตานั่นไปรบกวนเวลานอนของพี่ซินใช่มั้ยเนี่ย" เสียงสาวน้อยที่เปลี่ยนเป็นแหลมสูงทันทีทำให้เจ้าของอุปกรณ์สื่อสารต้องหยิบมันออกไปให้ห่างจากใบหูมากที่สุด
"เอ่อ เขา.." ยังไม่ทันที่เพื่อนสาวจะพูดจบประโยค เอ๋ที่เพิ่งออกจากห้องน้ำมาบังเอิญได้ยินเสียงแหลมสูงพอดีก็รีบคว้ามือถือไปจากมืออีกคน 
"แล้วมันหนักอะไรที่ส่วนไหนของเธอ ยัยเตี้ย!!" คนผมดำเลิกคิ้วมองเพื่อนผมสีทรายที่เถียงกับคนในโทรศัพท์อย่างเผ็ดร้อนและเขาก็คาดคะเนว่าทั้งสองคงจะยังคุยกันอีกนานเป็นแน่จึงแยกตัวหลบหนีจากมลภาวะทางหูออกมาที่ระเบียงด้านนอก
เมื่อออกมายืนเงียบๆอยู่คนเดียวตามลำพังแล้ว เขาก็หวนไปคิดถึงผู้หญิงคนเดิม..คนเดียวกับที่เขาคิดถึงทุกทีที่สมองหยุดคิดเรื่องอื่น จะดีแค่ไหนนะถ้าประโยคเมื่อสักครู่เขาได้พูดกับคนคนนั้นและเธอคนนั้นก็ตอบความรู้สึกของเขาเช่นกัน
"ไม่ได้เห็นหน้าสวยๆนั่นกี่วันแล้วนะ" คนร่างสูงถอนหายใจแล้วเดินไปยืนพิงที่ริมระเบียง เป็นตัวเขาเองที่ไม่กล้าไปเจอหน้ากับเธอคนนั้น เป็นเพราะอะไรนะ....,มันคงจะเป็นความรู้สึกที่เรียกว่า 'รู้สึกผิด' กระมัง
คืนนี้เป็นคืนที่พระจันทร์ส่องแสงสีนวลสว่างเต็มผืนท้องฟ้าสีกำมะหยี่ นัยน์ตาสีนิลสบตากับดวงจันทร์อย่างคิดถึง "ป่านนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่นะ ต้นว่าน"
....
......
"นี่จูน เสียงดังไปถึงห้องน้ำเลยนะ" สาวสวยที่ผมเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้มเพราะความชื้นจากน้ำเดินเข้ามาใกล้รุ่นน้องพลางนั่งลงพร้อมลูบผ้าขนหนูลงบนเรือนผมของตนเองเบาๆ "แล้วเราเรียกพี่มาให้ช่วยติวภาษาอังกฤษให้ไม่ใช่หรอป่านนี้ยังไม่ทำแบบฝึกหัดอีก"
สาวน้อยยิ้มแหยๆที่โดนรุ่นพี่สาวดุ "ขอโทษค่ะพี่ว่าน" ก่อนที่จะหันไปส่งเสียงแหลมใส่คนในโทรศัพท์ "เห็นมั้ยชั้นโดนพี่ว่านดุก็เพราะนาย! เอาโทรศัพท์คืนให้พี่ซินเลยนะยะ เจ้าคนไร้มารยาท!!!!"
"เออๆ รู้แล้วเลิกทำเสียงแหลมสูงสักที แสบหู!!" ซินยืนมองเพื่อนที่ตะโกนใส่โทรศัพท์แล้วเดินมายื่นให้ตน "เอาไป แก้วหูแมงแทบแตก"
เขารับมือถือมาพร้อมกับทำสายตาที่แปลความหมายได้ว่า 'แล้วแกจะแย่งไปทำไมแต่แรกวะ' เมื่อเห็นเพื่อนรักยักไหล่กลับมาเขาก็ถอนหายใจแล้วกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์
"ฮัลโหล"
"อะ พี่ซินงะ ปล่อยให้หอยเม่นแย่งมือถือไปได้ยังไงอะคะ ดูสิจูนเลยถูกพี่ว่านดุเลย" คนผมดำไม่สนใจคำไหนเลยในประโยคนอกจากชื่อที่คุ้นหูเท่านั้น 
"คุณว่าน?" นัยน์ตาสีดำส่องแสงแวววาวอย่างดีใจ
"ค่า วันนี้จูนให้พี่ว่านมาช่วยติวภาษาอังกฤษให้ คุยหน่อยมั้ยล่ะคะ" ต้นว่านสะดุ้งทันทีที่ได้ยินประโยคหลังเธอพยายามส่ายหน้าไปมาแต่ก็ไม่ทันซะแล้วเมื่อสาวน้อยเลื่อนมือถือมาจ่อปากเธอพอดี "พี่ว่านคุยแทนแปปนึงค่ะ ขอเข้าห้องน้ำหน่อย"
เมื่อเห็นรุ่นน้องทำสีหน้าเว้าวอนใส่ เธอจึงต้องรับมาอย่างช่วยไม่ได้ "เอ่อ สวัสดีค่ะคุณซิน" คิ้วเรียวขมวดเป็นปมให้กับสาวน้อยที่เดินล่องลอยเข้าห้องน้ำไป 
"คุณว่าน..." เขากลืนคำว่า 'คิดถึงคุณจัง' เข้าไปในลำคออย่างรวดเร็ว "หายป่วยรึยังฮะ"
"สบายดีแล้วค่ะ ขอบคุณคะ" 
ไม่มีเสียงใดๆดังขึ้นจากสายทั้งสองอีก บรรยากาศในยามค่ำคืนมันเงียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายดังมาจากปลายสาย ต้นว่านกระชับมือถือให้ใกล้ใบหูมากขึ้นเหมือนกับว่าจะให้คนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามใกล้ขึ้นมาอีกสักนิด เช่นเดียวกับคนผมดำที่หลับตาลงแล้วยิ้มบางๆ 
"คุณว่านฮะ" 
"คะ?"
"คิดถึง" เขาจงใจหยุดประโยคไว้แต่ก็ไม่นานนัก "...วันที่จะไปเข้าค่ายแล้วท่าทางจะสนุกน่าดูนะฮะ"
นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นระริกพราะคำพูดสองคำที่คู่สนทนาจงใจหยุดเว้นระยะห่าง "ค่ะ แต่เราต้องเป็นพิธีกรคงจะยุ่งน่าดูเลย"
"นั่นละฮะที่สนุก จะได้สั่งเจ้าพวกนั้นทำอะไรบ้าๆบอๆได้" 
"ใจร้ายจังค่ะ" ต้นว่านส่งเสียงหัวเราะใสให้กับเสียงหัวเราะเบาๆของฝ่ายตรงข้าม
เมื่อได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดออก หญิงสาวจึงหันไปยิ้มให้กับรุ่นน้องพร้อมกับส่งเสียงให้คนในโทรศัพท์รับรู้ก่อนที่จะยื่นมันให้อีกคน "เอ้านี่จ่ะ อย่าคุยนานนะเดี๋ยวไม่ได้ติวกันพอดี "
"ค่าพี่ว่าน ไม่เกินห้านาทีค่า" เด็กสาวตอบรับเสียง รุ่นพี่สาวยิ้มรับแล้วเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งเพื่อหวีผม เธอมองน้องสาวต่างสายเลือดที่กำลังเขินอายและหัวเราะอย่างมีความสุขผ่านกระจกเงา นัยน์ตาสีน้ำตาลเปลือกไม้หลับตาลงและยิ้มให้กับตัวเองบางๆ 'แบบนี้ล่ะดีแล้ว' 
'ชั้นไม่ขอใกล้นายมากกว่านี้เพราะจูนคือความสุขขอ